(δ)ιαθεματική – Σελίδα 3

Κάλεσμα στήριξης μικροφωνικής στα Σεπόλια/Κολωνό

Στηρίζουμε το κάλεσμα για μικροφωνική συγκέντρωση στην πλατεία ορθοδοξίας την Κυριακή 18/12, στις 12μμ:

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΝΑ ΓIΝΟΥΝ ΟΡΓΗ

Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΣΑΡΩΣΕΙ ΚΡΑΤΟΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Το τελευταίο διάστημα εξαιτίας των συνεχόμενων εξελίξεων γύρω από το κύκλωμα βιαστών με ενορχηστρωτή τον Ηλία Μίχο, η ευρύτερη περιοχή των Σεπολίων/ Κολωνού είναι σε αναβρασμό. Από τη πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα βλέπουμε κάθε λογής σκουπίδι -μπάτσους, φασίστες, νοικοκυραίους, media- να εκφέρει λόγο γύρω από το περιστατικό σε μία προσπάθεια ηθικής απόσχισής του από την κατάσταση. Είναι αυτοί που, ενώ αναπαράγουν την πατριαρχία και τις σχέσεις και τις θέσεις που δομεί, είναι οι πρώτοι που θα τρέξουν να λιντσάρουν το θύτη για την διατήρηση του status τους, και φυσικά κανείς τους δε λειτουργεί υποστηρικτικά στο επιζών άτομο και τον περίγυρο του.

Ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε να πυροδοτούνται οι παραπάνω οι αντιδράσεις, στην προκειμένη περίπτωση βλέπουμε μία αναβάθμιση. Βλέπουμε ένα ζήτημα έμφυλης βίας, να ανακατασκευάζεται σε ζήτημα δημόσιας τάξης. Στην κυρίαρχη αφήγηση ο θύτης είναι ένας ακόμη εγκληματίας και το κράτος έρχεται να επιβάλει την τάξη και την “κανονικότητα”, όχι από κάποιο ενδιαφέρον για την προστασία μας, αλλά για τη διαιώνιση του ίδιου και της πατριαρχίας. Κάθε έμφυλη επίθεση –τα παραβιαστικά βλέμματα, τα αγγίγματα χωρίς συναίνεση, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, οι βιασμοί, οι γυναικοκτονίες– αντιμετωπίζονται σαν ξεχωριστά περιστατικά και όχι σαν ένα κομμάτι της πατριαρχικής βίας που δεχόμαστε καθημερινά. Η κρατική διαχείριση των έμφυλων επιθέσεων στρέφεται ανάμεσα στα δίπολα κακοποιός-θύμα, καθώς είναι προορισμένη να συγκαλύπτει όλο το κοινωνικό πολιτικό πλαίσιο των καταπιέσεων που βιώνουμε, και το οποίο η ίδια αναπαράγει. Οι νόμοι τους έχουν να κάνουν με την συνέχιση της επιβολής τους στις ζωές μας και την περίφραξη της όποιας αντίδρασης σε έννομαπλαίσια. Ακόμα και τα προτεινόμενα μέτρα διαχειρίσης της έμφυλης βίας (όπως στον Κολωνό) γίνονται μία προσπάθεια διαιώνισης της πειθάρχησης των από τα κάτω, αυστηροποίησης νόμων, επιμήκυνσης ποινών και καταπάτησης κάθε έννοιας ιδιωτικότητας, ικανοποιώντας τις διαχρονικές επιδιώξεις για τάξη, ασφάλεια και σωφρονισμό (νέος σωφρονιστικός κώδικας). Στο ίδιο πλαίσιο που το κράτος αυτοανακηρύσσεται ως ο μοναδικός διαχειριστής των ζωών και των σωμάτων μας, οποιαδήποτε δράση αυτοπροστασίας, φεμινιστικής αυτοάμυνας και αντιβίας ενάντια στους θύτες μας ποινικοποιείται.

Τα media με υπέρτατο ζήλο να τρέχουν να ”καλύψουν” το ζήτημα. Οι συνεχείς αποκαλύψεις σε συνδυασμό με τον καταιγισμό εικόνων και περιγραφών συνιστούν το πιο ενδιαφέρον αστυνομικό σίριαλ. Όλο και κάτι νέο να σε κρατήσει, ένας ακόμη ύποπτος, μία ακόμη προφυλάκιση, μέχρι να εγκαταλείψουν την υπόθεση και να πάνε σε άλλη σειρά, αυτή της “Κιβωτού του Κόσμου”. Κάθε νέο όνομα, κάθε νέα πληροφορία αποτελεί τροφή για κοινωνικό κανιβαλισμό αλλά και για την ικανοποίηση κάθε αιμοδιψούς μικροαστού για τιμωρία, διαπόμπευση και για την διατήρηση της ηθικής του καθαρότητας. Καθημερινά στιγμιότυπα της ζωής μας, καταστάσεις που έχουν συμβεί σε όλα μας υπερπαράγονται ως προϊόν τηλεθέασης. Έτσι επιδιώκεται σε έναν βαθμό και η αποευαισθητοποίησή μας και η αδρανοποίηση των αντανακλαστικών μας απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, βλέποντας τες καταιγιστικά στα καθεστωτικά είτε σε ειδήσεις είτε σε σίριαλ, προβαλλόμενες με τους δικούς τους όρους. Έτσι και η δημοσιοποίηση φωτογραφιών και στοιχείων των “δραστών”, παρουσιάστηκε-κατασκευάστηκε σαν δημόσιο αίτημα, σαν ζητούμενο για την προστασία του κοινωνικού συνόλου από τους βιαστές. Μία κίνηση που προστατεύει την ακεραιότητα του ίδιου κοινωνικού συνόλου που βρίθει από καθημερινούς τρανσφοβικούς, ομοφοβικούς, σεξιστές, (παρα)βιαστές.

Το ελληνικό έθνος δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς τις σεξιστικές σχέσεις, που αναπαράγονται με αιχμή το δόγμα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Ο θεσμός της πυρηνικής οικογένειας αποτελεί οργανωτικό πεδίο καταπίεσης μέσα από την επιβολή κοινωνικών ρόλων στα μέλη του, κατατάσσοντάς τα έτσι σε συγκεκριμένες θέσεις ιεραρχίας εντός του. Τα σώματα με μήτρα προορίζονται για το ρόλο της μάνας με σκοπό την γέννηση παιδιών και τη μικροαστική διαπαιδαγώγησή τους σε μια προσπάθεια διαιώνισης και διατήρησης της καθαρότητας του έθνους αλλά και για την ικανοποίηση του “άντρα προστάτη”. Ορίζοντάς τες ως σώματα-επικουρικές οντότητες του έθνους και της οικογένειας, σεξουαλικοποιούνται, και ο βιασμός, η κακοποίηση και η εκμετάλλευση της (οικιακής και απλήρωτης) εργασίας τους δικαιολογούνται συστηματικά. Το παιδί, από την άλλη, αποτελεί το κέντρο της πυρηνικής οικογένειας· την ιδιοκτησία και το διακύβευμά της. Στην διασταύρωση της θηλυκότητας και της παιδικότητας, το κορίτσι είναι και προστατευμένο και σεξουαλικοποιημένο, άλλοτε δέχεται όλη την καταπίεση του φύλου του και άλλοτε η κοινωνία σοκάρεται και ξυπνά με κατακραυγές για την παραβίαση της παιδικής του ιερότητας.

Πάνω σε αυτή την κανονικότητα, πάνω σε αυτό το υπόστρωμα των κοινωνικών σχέσεων στον ελλαδικό χώρο, ακόμα και οι εθνικιστικές ομάδες βρίσκουν έδαφος να κάνουν πολιτική και να καταδικάσουν το “τέρας παιδοβιαστή”. Ψαρεύοντας στα θολά νερά του λαϊκού συντηρητισμού οι φασίστες πατάνε στον κυρίαρχο λόγο που θέτει κάθε τέτοιο περιστατικό ως ανήκουστο, εξωκανονικό, άρρωστο, που μόνο «ανώμαλοι και τρελοί» μπορούν να πραγματοποιήσουν. Έτσι, με την παραγωγή του τέρατος-θύτη, στιγματίζεται η αρρώστια, η τρέλα, μετατοπίζεται η ευθύνη σε πραγματικά υποκείμενα που καμία σχέση δεν έχουν με το γεγονός, γίνεται “τέρας” όλο το περιθώριο (φτωχοί, οροθετικά, χρήστες, μετανάστριες).

Για την αναπαραγωγή της έμφυλης/ ελληνικής κανονικότητας και τη συγκάλυψη της έμφυλης συστημικής καταπίεσης, ο συστημικός, δημόσιος λόγος κατασκευάζει την αφήγησή του σε ένα σχήμα εσχατολογικό: Ο θύτης μεταμορφώνεται σε τέρας. Παράγεται και πολλαπλασιάζεται σε πολλούς (απ)ανθρώπους-“τέρατα”και στη συνέχεια βρίσκει το θηλυκό του ισοδύναμο για να αναπαραχθεί ξανά όλος ο πατριαρχικός οχετός περί παραβίασης της “ιερής αποστολής” της μητρότητας. Και έτσι, η όλη δυσαρέσκεια που δεν βρίσκει το κοινωνικό αντίστοιχό της εστιάζει και περιορίζεται στη “μάνα-τέρας”, που προφυλακίζεται.

Στην πραγματικότητα όμως είναι η πατριαρχία, η συγκάλυψη που διαιωνίζουν τις καταπιέσεις μας. Είναι το έθνος, η οικογένεια, το δίπολο των δυο φύλων που δημιουργεί κοινωνικά καθορισμένους ρόλους που υποχρεούμαστε να επιτελούμε. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά ή ιδιαίτερες περιπτώσεις, πρόκειται για οικογενειάρχες, ευυπόληπτους πολίτες, καθημερινούς ανθρώπους που υπηρετούν τα αξιακά αυτού του έθνους. Γι’ αυτό και εμείς επιλέγουμε να προδίδουμε την εθνική τους ενότητα.

Η τερατολογία δεν είναι δικαίωση. Είναι συγκάλυψη και αυτοπροστασία του κράτους και της πατριαρχίας.

Ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, να μην είμαστε μόνα, να μην χρειάζεται να είμαστε γενναίες. Να δημιουργήσουμε χώρους και δομές για την διαχείριση (συλλογικών) τραυμάτων από την πατριαρχία.

Απέναντι στο “σφυρί” του δικαστικού συστήματος και τις φυλακές τους να προτάξουμε την φεμινιστική αντεπίθεση/ αντιβία. Απέναντι στον κατασταλτικό λόγο των δογμάτων ασφαλείας και τους μπάτσους τους να αντιτάξουμε την συλλογική φροντίδα και αλληλεγγύη στα επιζώντα έμφυλης βίας.

αναρχικά κουήρ φεμινιστά ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ,
ΚΥΡΙΑΚΗ 18/12, 12μμ | ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (ΔΡΑΜΑΣ ΚΑΙ ΞΑΝΘΙΠΠΗΣ), ΚΟΛΩΝΟΣ

Αφίσα με τίτλο "Τα δάκρυα να γίνουν οργή, η οργή να σαρώσει κράτοος-κεφάλαιο-πατριαρχία", και μία συντομευμένη εκδοχή του κειμένου, με φόντο μία εικόνα, σε αποχρώσεις του μωβ, όπου η λέξη "patriarchy" είναι σαν κλαδιά με αγκάθα, ριζωμένα στο έδαφος, και 3 άτομα την πιάνουν και την τραβάνε να την ξεριζώσουν.

κείμενο για το ακν που μοιράζεται στην νομική

Το ακν είναι ένας κατειλημμένος πολιτικός χώρος που λειτουργεί πάνω στις αρχές της αντι-ιεραρχίας, της αυτοοργάνωσης και ενάντια σε ρατσισμό, εθνικισμό, σεξισμό, ομοφοβία, τρανσφοβία, κράτος και καπιταλισμό.

Αποφάσεις για τον χώρο λαμβάνονται από τη συνδιαχειριστική συνέλευση των συστεγαζόμενων ομάδων. Για περισσότερες πληροφορίες, για εκδηλώσεις/μπαρ/προβολές ή για ανάγκες πολιτικής στέγασης, στείλτε εδώ: akn@riseup.net.

Ο χώρος στεγάζει κινηματική βιβλιοθήκη, χαριστικό παζάρι ρούχων, ανοίγει ως αναγνωστήριο, και μπορείς να ζητήσεις ή να φτιάξεις μόνο σου καφέ ή τσάι με ελεύθερη συνεισφορά – τα όποια έσοδα καλύπτουν μέρος των απαραίτητων εξόδων λειτουργίας του χώρου.

Ακόμα και κατά κύριο λόγο ο χώρος στεγάζει πολλές συνελεύσεις, πολιτικές εκδηλώσεις, μπαρ, προβολές και λιγότερα λάηβ ή πάρτι, για οικονομική ενίσχυση συνελεύσεων/ανέργων/κινηματικών εκδόσεων/δικαστικά έξοδα κλπ.

Ενδεικτικά, τον τελευταίο χρόνο ο χώρος έχει φιλοξενήσει:

τις ομάδες:

(δ)ιαθεματική· συνέλευση ενάντια στην βιοεξουσία και την κλεισούρα· ΑΚοΝιτο, σολάνουμ· αλάνα· συνέλευση εργαζομένων ανέργων από την πλατεία συντάγματος,

συνελεύσεις των:

Πρωτοβουλία δράσης ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό και τα κατασταλτικά μέτρα· Συνέλευση αλληλεγγύης στους Β. Σταθόπουλο/Δ. Χατζηβασιλειάδη· Συντονιστικό φεμινιστικών, queer συλλογικοτήτων & ατομικοτήτων εν όψει 25ης Νοέμβρη· Πρωτοβουλία ενάντια στο υγειονομικό απαρτχάιντ· Σπίτι των γυναικών για την ενδυνάμωση και την χειραφέτηση· Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στον σεξισμό στα μαχητικά αθλήματα· Ανοιχτή αντιπολεμική συνέλευση αναρχικών· Ανοιχτή συνέλευση Νομικής κατά των ελέγχων· Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών-στριών· Αναρχική κουηρ φεμινιστική συνέλευση για τον Ζακ·

τα θεατρικά:

“Δώσ’ μου ένα φιλάκι” από την Ακτιβιστική Ομάδα Θεάτρου του Καταπιεσμένου και το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων
Σάκκο και Βαντσέτι” (2 φορές!) από τις Τσιριτσάντσουλες και την Άπατρις· και από τις Τσιριτσάντσουλες και τους εκδοτικούς οίκους Ελευθεριακή Κουλτούρα, Ουαπίτι, Πανοπτικόν, Στάσει Εκπίπτοντες, Συγχρονικότητα,

μία νύχτα ποίησης,
κάποια πάρτι, πολλά μπαρ,
μερικά ρεμπέτικα γλέντια,

ένα λάηβ με:

POWERAP girlz (luba luft, lini, karoshi), sci-fi river, 0-100 σειρένε, lunar, bdazzled, και LES ΒΙΑΙΕΣ, από ΑΚόΝιτο·

και πολλές προβολές, συζητήσεις, παρουσιάσεις και εκδηλώσεις, με θεματικές:

τον νέο ποινικό κώδικα· τους αγώνες των γυναικών στη Λατινική Αμερική· την ταινία “Bixa Travesty”· την κατάσταση στη Rojava και το Κουρδιστάν· την (αστική) καλλιέργεια, τις σχέσεις μας με την τροφή και το σχήμα “πόλη-επαρχία” στο οικολογικό· την αναδιάρθρωση της εργασίας, την τηλεργασία και την τηλεκπαίδευση· τις κινητοποιήσεις στη Σαρδηνία ενάντια στον πόλεμο, τον μιλιταρισμό και τον ιμπεριαλισμό· ζητήματα ηλεκτρονικής/ ψηφιακής ασφάλειας· τις θέσεις του πανελλαδικού δικτύου συλλογικοτήτων για την ενέργεια· τη φαρμακοβιομηχανία και τη βιοτεχνολογία· την υπόθεση του φυλακισμένου συντρόφου Χάρη Μαντζουρίδη· την ατζέντα του Ταμείου Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών/ριών· διώξεις και αγωγές ενάντια σε αγωνιστές και δημοσιογράφους· το “When football banned women” και το γυναικείο ποδόσφαιρο· τις καταλήψεις στέγης ως κομμάτι του αντιεξουσιαστικού αγώνα· τις ακροδεξιές οργανώσεις στη μεταχουντική εποχή· τις συνέπειες της ουκρανικής κρίσης και την ελληνική συμμετοχή σ’ αυτήν· το κίνημα κατά της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού για την ευλογιά στα τέλη του 19ου αιώνα στη βικτωριανή Αγγλία και τη θέση της εργατικής τάξης μέσα σε αυτό· τον συνδικαλισμό βάσης και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη· τους αγώνες ενάντια στην κρατική διαχείριση της πανδημίας σε διάφορες χώρες του κόσμου· την κοινωνική αυτοάμυνα, το αντάρτικο και τη στοχοποιηση της κοινωνικής αλληλεγγύης· τον αγώνα ενάντια στην αναδιάρθρωση του ΕΣΥ και την απαλλοτρίωση του σώματος· το βιβλίο “Ιατρική-Πολιτική, μια ανθρωπολογική-φιλοσοφική ματιά στις αντιμαχόμενες θεραπευτικές αντιλήψεις στον σύγχρονο κόσμο”· την εργασία/φοίτηση και το ανταγωνιστικό κίνημα· το ντοκιμαντέρ “Inside Fur”· την ιεροποίηση της επιστήμης· τα pushbacks και τη συνοριακή βία· το ντοκιμαντέρ “Το σχέδιο” και τις πυρκαγιές του 2021 στην Εύβοια.

10 χρόνια τώρα, από τον Οκτώβρη του 2012, το ακν στεγάζει ανάγκες και επιθυμίες συλλογικές, πολιτικές και κοινοτικής συνύπαρξης, και είναι χώρος ανοιχτός προς κινήματα, αγώνες και εγχειρήματα που εναντιώνονται σε ρατσισμό, εθνικισμό, σεξισμό, ομοφοβία, τρανσφοβία, κράτος και καπιταλισμό και οργανώνονται στη βάση της αντιεραρχίας και της αυτοοργάνωσης.

Όταν το πανεπιστήμιο επιχειρηματικοποιείται και περιφράσσεται, όταν ολοένα η οργάνωσή του προσομοιάζει μια εταιρία, και οι χρηματοδοτούμενες έρευνες εξυπηρετούν τον κοινωνικό έλεγχο, το κεφάλαιο, και τον στρατό· όταν η φοίτηση από αόρατη εργασία πάει να μετατραπεί πλήρως σε “υπηρεσία που παρέχεται” με αντίτιμο δίδακτρα· όταν τα φοιτητά χώνονται σε καλούπια μιας γραμμής παραγωγής αποφοίτων, με πειθαρχικά μέτρα παραγωγικότητας όπως ν+2 και διαγραφές· όταν πάνε να καταστείλουν την κάθε αντίσταση βάζοντας κάμερες, τουρνικέ και μπάτσους στις σχολές,
τότε, ακόμα περισσότερο, τα στέκια και οι καταλήψεις στις σχολές εδαφικοποιούν τις αντιρρήσεις, τις αντιστάσεις, και τους αγώνες μας και κάνουν το πανεπιστήμιο ανοιχτό με έναν τρόπο που πάντα υποσχόταν, αλλά μάλλον ποτέ δεν προοριζόταν να πραγματοποιήσει.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΝΤΟΥΓΡΟΥ
ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ (ΕΠΑΝΑ)ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ,
ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

Νοέμβρης 2022

συνδιαχειριστκή συνέλευση αυτοδιαχειριζόμενου κυλικείου νομικής (ακν)

Θα βρείτε το ακν στο βάθος του προαυλίου της νομικής (είσοδος από Μασσαλίας).
Ο χώρος του προαυλίου και του κυλικείου βρίσκονται σε ισόγειο, είναι προσβάσιμοι με ράμπες, και στο κυλικείο υπάρχει ευρύχωρη, gender-neutral τουαλέτα που διαθέτει βοηθητικά στηρίγματα.
Οι καφέδες και τα τσάγια είναι με ελεύθερη συνεισφορά.

Ανάρτηση γιγαντοπανό στη Νομική

Πανό που αναρτήθηκε στη Νομική την πρώτη βδομάδα μαθημάτων από Στέκι Καλιαρντά και (δ)ιαθεματική, ΑΚόΝιτο που στεγάζονται στο ΑΚΝ (Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής).

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΡΙΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΝΑΤΙΝΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.

Πορεία για την δολοφονία του Ζακ/της Ζackie Oh!

ΠOΙΑ ΣΩΜΑΤΑ ΧΩΡΑΝΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ;

«Ο 33χρονος Ζακ Κωστόπουλος έχασε τη ζωή του όταν εισέβαλε σε κοσμηματοπωλείο οπλισμένος με μαχαίρι. Δείτε το βίντεο που ακολουθεί και πείτε την άποψή σας. Συμφωνείτε με την αντίδραση του κοσμηματοπώλη;» (ΜΜΕ λίγες ώρες μετά τη δολοφονία της Zackie oh!)

Στην Ομόνοια, στην οδό Γλάδστωνος, πριν 4 χρόνια, νοικοκυραίοι καταστηματάρχες, ο Ευάγγελος Δημόπουλος και ο Αθανάσιος Χορταριάς, σκότωσαν τον Ζακ , με συνεργούς τις κατασταλτικές αρχές, την πατριαρχική ελληνική κοινωνία που παρακολουθούσε άπραγη, τα ΜΜΕ και την πάντα πρόθυμη δικαστική αρχή να αθωώσει ή να αποφυλακίσει άμεσα μπάτσους, βιαστές, δολοφόνους σεξιστές, την ίδια ώρα που τιμωρητικά βασανίζει αγωνιστά σε απεργία πείνας, όπως πρόσφατα τον Γιάννη Μιχαηλίδη.

Στην Ομόνοια, ανασηκώνεται η μύτη του κάθε νοικοκυραίου. Όχι μόνο επειδή βρωμάει κάτουρο. Τα χείλη του σουφρώνουν περιφρονητικά στη θέα των ”πρεζαίων”, των άστεγων, των καφέ και των μαύρων, των οροθετικών, όλων όσων δεν πληρούν τα κυρίαρχα πρότυπα και στέκονται εμπόδιο στην “εθνική ανάπτυξη”, την “αξιοποίηση” της περιουσίας των νοικοκυραίων. Εμπόδιο, στον “εξευγενισμό” και την “αναβάθμιση” του κέντρου της πόλης. Που δε σημαίνει άλλο από την εκμετάλλευση του ανοιχτού χώρου από μαγαζιά κάθε είδους και καταστροφή των λιγοστών ελεύθερων πλατειών, απλησίαστα ενοίκια και εκτοπισμένα κάτοικα, χώροι αποσυνδεδεμένοι απ’ τους ανθρώπους τους. Παράδοση της πόλης στους τουρίστες και στους μπάτσους. Γιατί, ως γνωστόν, κάποιοι πρέπει να ”προστατεύουν” την πόλη απ’ τους παραβατικούς, απ’ τα ανώμαλα κι απ’ όσες αντιστέκονται στο ζόφο. Να τραμπουκίζει, να παρενοχλεί και να ξυλοκοπεί άτομα με φόντο λαμαρίνες εργοταξίων που φέρνουν την ”ανάπτυξη”. Να καταστέλλει κάθε σώμα που δεν χωραει στην πολη τους.

Το “ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας”, η πατριαρχία, ο σεξισμός, η κρατική καταστολή, η κουηροφοβία, η ταξική ανισότητα και η τοξικοφοβία δολοφόνησαν τη Zackie Oh!. Μία ακόμη δολοφονία που δεν έγινε σε κενό τόπο και χρόνο, αλλά σε έναν κόσμο όπου ο κλέφτης, η χρήστρια ουσιών, τα άτομα με ψυ, τα κουηρ, τα μεταναστά, τα ανάπηρα, οι άστεγες, τα σεξεργατά, οι οροθετικές ”μολύνουν” τα εθνικά, cis-ετεροκανονικά, καπιταλιστικά πρότυπα και ορίζονται ως ζωές που περισσεύουν. Μιάσματα μιας τέλειας, αποστειρωμένης κοινωνίας που φθείρουν τη μονομορφία και τη λειτουργικότητά της. Ζωές ανάξιες να βιωθούν. Σώματα που απειλούν την κανονικότητά τους. Γι’ αυτό τα δολοφονούν.

Γι΄αυτό μας δολοφονούν. Και δεν κωλώνουν να το κάνουν απροκάλυπτα στα στενά της Αθήνας ή και στους δρόμους του Μύνστερ όπου ο τρανς αδερφός μας Μalte ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου πριν λίγες εβδομάδες στο Pride της Γερμανίας. Και αμέτρητα άλλα τρανς, χρηστά, άστεγα, σεξεργατά, μεταναστά που δολοφονούνται συνεχώς, χωρίς να γίνονται είδηση γιατί πλήρως πια ξεχασμένα από την κανονικότητα καταλήγουν στα αζήτητα. Άλλα πνίγονται στο αιγαίο ή στους τοίχους ενός σπιτιού και γίνονται η επόμενη είδηση εμφυλοκοτονίας για τα κανάλια τους. Κι εμείς, όλα τα υπόλοιπα, ασφυκτιούμε συνεχώς από τις επιθέσεις στα σώματα και τις συνειδήσεις μας. Από τις τραμπούκες, τα ψιτ και τις απειλές στους δρόμους μέχρι και τα κηρύγματα περί αμβλώσεων και ελληνικού σπέρματος από την Ιερά Σύνοδο και κάθε άλλον σις άντρα “ειδικό”. Κουήρια, γυναίκες, περιθωριοποιημένα είμαστε σε κίνδυνο.

Ωστόσο, ο φεμινισμός και το κουήρ δεν είναι πλέον στις σκιές. Είναι θεσμοθετημένα, είναι εμπορεύσιμα, είναι κουλ. Είτε μέσω του ίντερνετ, είτε μέσω ευρωπαϊκών οδηγιών που συνταγογράφησαν δικαιώματα, την τελευταία δεκαετία τα πράγματα έχουν αλλάξει γρήγορα για πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Από τη μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση και παρουσία στο δρόμο, στο γκέι γάμο και τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Ακόμα, όμως, κι αν αυτή η αφομοίωση κάνει φαινομενικά την ζωή για μερικά απο εμάς πιο υποφερτή αποκλείει εκ νέου τα φτωχότερα, τις τιγκαρισμένες στα ψυ, τα τρανς που δεν έχουν να δώσουν για φυλομετάβαση ή που η μετάβαση που επιθυμούν δεν είναι η “αναμενόμενη”, αυτά που έδιωξαν απ’το σπίτι. Γιατί τα δικαιώματα της δημοκρατίας είναι πάντα για συγκεκριμένα, ενώ παράλληλα δημιουργουν νέες κατηγοριοποιήσεις και τόπους αποκλεισμού. Αυτό είναι και το πρόβλημά της: η αφομοίωση προϋποθέτει ένα σύστημα κανονικότητας που αφομοιώνει στοιχεία που μέχρι πριν ήταν εκτός και ταυτόχρονα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη του όψη, χωρίς το μη-κανονικό, το περιθωριακό, το βρώμικο. Και κάπως έτσι το “γενναιόδωρο” κράτος εδραιώνει τον ρόλο του ως απόλυτου ρυθμιστή των ζωών μας. Για κάθε καινούριο μέλος του μέινστριμ κλαμπ, υπάρχει ένα νέο απόκληρο. Κράτος – cis ετεροπατριαρχία – καπιταλισμός προσπαθούν να αφομοιώσουν τους κουηρ – φεμινιστικούς αγώνες, για να τους καταστήσουν μη επικίνδυνους.

Εμείς, όμως, είμαστε εδώ και δεν έχουμε σκοπό να τους κάνουμε τη χάρη. Ζούμε, ερωτευόμαστε, χορεύουμε, γελάμε δυνατά και φτύνουμε την κανονικότητά τους στα μούτρα. Παίρνουμε πίσω ό,τι μας ανήκει. Αναγγέλουμε τον κόσμο που έχουμε ονειρευτεί. Αυτό έκανε εξάλλου κι ο Ζακ. Γιόρταζοντας την ύπαρξή του και αγωνιζόμενος ενάντια στο στίγμα της οροθετικότητας, μια φωνή για τις ζωές πολλών λοατκια+ ατόμων. Απέναντι, λοιπόν, στους διαχωρισμούς των από τα κάτω προτάσσουμε τη φροντιστικότητα, την αλληλεγγύη και την ενδυνάμωση. Συλλογικοποιούμε και αυτο-οργανώνουμε τις αντιστάσεις μας για να αντεπιτεθούμε στη φρίκη και τον θάνατο. Γιατί ο φόβος της επανάστασης, της εξέγερσης, της λεηλασίας είναι παλιός φόβος της άρχουσας τάξης. Εμείς, όμως, είμαστε η σάρκα και τα οστά αυτού του φόβου και ερχόμαστε από κάτω από το σιντριβάνι.

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΑΣΦΥΞΙΑΣ, ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΘΝΗ – ΚΡΑΤΗ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΕΟΥΜΕΝΟΥΣ, ΤΑ ΑΝΩΜΑΛΑ

Ο ΖΑΚ/ Η ZACKIE OH! ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΑΠΟ ΜΑΣ

ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝΕ ΛΗΣΤΗΣ ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝΕ ΠΡΕΖΑΚΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ZACKIE

ΠΟΡΕΙΑ – ΤΕΤΑΡΤΗ 21/9/2022 – 7μμ

(προσυγέντρωση οδος Γλάδστωνος – 6μμ)

Αναρχική κουήρ φεμινιστική συνέλευση για τον Ζακ

Ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση κουηρ-αναρχικού μπλοκ στην πορεία για τον Ζακ/Zackie oh

Είτε μέσω του ίντερνετ, είτε μέσω ευρωπαϊκών εγκυκλίων που συνταγογράφησαν δικαιώματα, την τελευταία δεκαετία τα πράγματα έχουν αλλάξει γρήγορα για πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Από τη μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση και παρουσία στο δρόμο στο γκέι γάμο και την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το κουήρ δεν είναι πλέον στις σκιές ‒το κουήρ είναι θεσμοθετημένο, είναι εμπορεύσιμο, το κουήρ είναι κουλ. Αυτή η αφομοίωση σημαίνει ότι για κάποια από μας η ζωή έχει λιγότερες δυσκολίες. Για πολλά άλλα όχι ‒για τα φτωχότερα, για τα σεξεργατά, τα χρηστά, τα τιγκαρισμένα στα ψυ, τα τρανς που δεν έχουν να δώσουν για φυλομετάβαση ή που η μετάβαση που επιθυμούν δεν είναι η “αναμενόμενη”, αυτά που τα έδιωξαν απ’ το σπίτι. Αυτό είναι και το πρόβλημά της: η αφομοίωση προϋποθέτει ένα σύστημα κανονικότητας που αφομοιώνει στοιχεία που μέχρι πριν ήταν εκτός και ταυτόχρονα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη του όψη, χωρίς το μη-κανονικό, το περιθωριακό, το βρώμικο. Για κάθε καινούριο μέλος του μέινστριμ κλαμπ, υπάρχει ένα νέο απόκληρο.

Η Ομόνοια είναι το μέρος όπου ανασηκώνεται η μύτη του κάθε νοικοκυραίου, όχι μόνο επειδή βρωμάει κάτουρο. Τα χείλη του σουφρώνουν περιφρονητικά στη θέα όλων αυτών ‒των πρεζαίων, των άστεγων, των καφέ και των μαύρων.

Στην Ομόνοια σκότωσαν το Ζακ. Αφεντικά/νοικοκυραίοι, με συνεργούς τις κατασταλτικές αρχές και την πατριαρχική ελληνική κοινωνία που παρακολουθούσε. Η αστική δικαιοσύνη ανέκαθεν εθελοτυφλούσε , κάτι που επιβεβαιώθηκε ξανά στην δίκη του Ζακ. Μια δίκη που ξεκίνησε 2 χρόνια μετά τη δολοφονία και ολοκληρώθηκε ύστερα από 4, με τους μπάτσους Ρουσάκο, Αλεξανδρή, Σεφέρη και Τσομπάνη να αφήνονται ελεύθεροι και τον κοσμηματοπώλη Δημόπουλο και μεσίτη Χορταριά να καταδικάζονται σε 10 χρόνια κάθειρξης,ο πρώτος κατ’οίκον. Μόλις 2 μήνες αργότερα, ενώ το κράτος άφηνε τον Γ. Μιχαηλίδη να αργοπεθαίνει σε απεργία πείνας, ο Χορταριάς αποφυλακίστηκε. Παράλληλα ,την ίδια περίοδο αποφυλακίζεται ο Κορκονέας πρόωρα και αφήνεται ελεύθερος ο Φιλιππίδης.

Τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία τα κανάλια δούλεψαν για να βγάλουν στην επιφάνεια όλη αυτή τη συσσωρευμένη αποστροφή γι’ αυτούς που απειλούν τις περιουσίες, τα ήθη, την αισθητική, τα αθώα τέκνα και τον ύπνο των έντιμων πολιτών. Ο φόβος της επανάστασης, της εξέγερσης, της λεηλασίας είναι παλιός φόβος της άρχουσας τάξης. Εμείς είμαστε η σάρκα και τα οστά αυτού του φόβου και ερχόμαστε από κάτω από το σιντριβάνι.

Στην Ομόνοια δε μας απασχολεί αν έγινε ληστεία. Μας απασχολεί το ότι η ανάγκη των νοικοκυραίων να προφυλάξουν την ιδιοκτησία τους, η πατριαρχία, η καταστολή, η κουηροφοβία και η τοξικοφοβία δολοφόνησαν ένα από τα πολλά συντρόφια μας. Οι τραμπουκισμοί, οι εκφοβισμοί, οι δολοφονίες προς οτιδήποτε πάει κόντρα στα γούστα των «κανονικών» ή/και οι εμφυλοκτονίες είναι στοιχεία της ρουτίνας και της καθημερινότητας. Πρόσφατο παράδειγμα ήταν η δολοφονία του Malte C. όντας τρανς αρρενωπότητα στο pride της Γερμανίας.

Ενάντια σε όλα αυτά εμείς προτάσσουμε την αλληλοβοήθεια , την φροντίδα των εαυτών μας, την μεταξύ μας και τη συλλογική ,το χτίσιμο συμπεριληπτικών σχέσεων και ασφαλών χώρων και νιώσαμε την ανάγκη να καλέσουμε σε ανοιχτή συνέλευση για τον συντονισμό κουηρ αναρχικού μπλοκ για την πορεία στις 21/09 , την Κυριακή 11/09 στις 18.00 στο αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο νομικής.

Συνέλευση για την συγκρότηση κουηρ αναρχικού μπλοκ στην πορεία για τον Ζακ/την Zackie

Ανώμαλο διημεράκι – κείμενο χαρακτηριστικών

Καλώς ήρθατε στο ανώμαλο διημεράκι!

Σε αυτό το κειμενάκι παραθέτουμε τα πολιτικά χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να έχουν αυτές οι μέρες.

Θα θέλαμε η διασκέδασή μας να είναι και μία αντίσταση στην αποστείρωση του κέντρου και το “καθάρισμα” των σχολών.
Θα θέλαμε να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα στον χώρο όπου όλα τα σώματα να νιώθουν καλοδεχούμενα, όλα τα φύλα και σεξουαλικότητες να χωρούν και να βολεύονται, κάθε έμφυλη ή έκφυλη έκφραση να βρίσκει τον χώρο της ή να μπορεί να τον φανταστεί.

Γι’ αυτό, για να έχουμε μια όμορφη βραδιά χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις, χρειάζεται να μας νοιάζει και να μας αφορά αυτό που συμβαίνει. Δεν θα ανεχτούμε καμία μορφή επιθετικής συμπεριφοράς. Τρανσφοβικές, ομοφοβικές, σεξιστικές, ρατσιστικές, τοξικοφοβικές, αναπηροφοβικές, σπισιστικές προσβολές-παρενοχλήσεις-ματσίλες-καβγάδες και λοιπά σχετικά προϊόντα του ρατσιστικού πατριαρχικού καπιταλισμού θα οδηγήσουν αδιαπραγμάτευτα σε απομάκρυνση από το χώρο.

Αν και έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι να πάψουμε να χρειαζόμαστε αυτά τα disclaimers, ας προσπαθήσουμε όλα μαζί να είμαστε μια εικόνα από εκείνο το μέλλον.

Καλά να περάσουμε!

*Σε περίπτωση που κάποιο άτομο σας παρενοχλήσει, σας προσβάλλει ή σας κάνει να νιώσετε άβολα μπορείτε να απευθυνθείτε στα άτομα πίσω από το μπαρ, ή στα άτομα με τα χρωματιστά/φωσφοριζέ βραχιολάκια.
**Ο χώρος του προαυλίου, του στεκιού και του κυλικείου βρίσκεται σε ισόγειο και είναι προσβάσιμος με ράμπες και στο κυλικείο υπάρχει ευρύχωρη, gender-neutral τουαλέτα που διαθέτει βοηθητικά στηρίγματα.
***Με πρόταγμα-στόχο μία λιγότερη βίαιη σχέση με την τροφή, θα θέλαμε η εκδήλωση να είναι vegan space. Δηλαδή να μην φέρετε μαζί σας μη-βίγκαν φαγητό/ποτό. Θα έχουμε εμείς διάφορα βιγκαν σνακς.
****Τα πίρσινγκς και τα ταττού θα είναι με ελεύθερη συνεισφορά. Θα γίνεται ενημέρωση για το κόστος των υλικών. Το μπαρ θα λειτουργήσει με ελεύθερη συνεισφορά την Παρασκευή και προτεινόμενη το Σάββατο. Τα έσοδα θα διατεθούν για τα έξοδα της εκδήλωσης, την οικονομική ενίσχυση των καλλιτεχνών και για ιατρικά έξοδα τρανς και κουηρ ατόμων.
***** Μας έχουν κουράσει οι κάμερες που μας καταγράφουν και μας φακελώνουν ή ανεβάζουν τις φάτσες μας χωρίς τον έλεγχο ή την συγκατάθεσή μας. Προστατεύουμε τους χώρους και τα παρευρισκόμενα και δεν τραβάμε φωτογραφίες ή βίντεο. Ένα άτομο της συνδιοργάνωσης θα τραβήξει λίγες φωτογραφίες (χωρίς να φαίνονται πρόσωπα) για αρχείο.

κειμενο.χαρακτηριστικα.διημερακι.pdf

Ανώμαλο διημεράκι (Παρασκευή 1 και Σάββατο 2 Ιουλίου 2022)

Μόλις τελείωσε ο μήνας του πράηντ, μήνας που συχνά διχάζει τις αναρχοκουηρ ψυχούλες μας.

Παζαρεύουμε:

– Το θεσμικό πράηντ είναι μία καπιταλιστική αφομοίωση. Είναι χάινεκεν και μπακάρντι, δήμος αθηναίων και ωνάσης, είναι μονοθεματικό, έχει ροζ μπάτσους, και όταν τελειώνει γυρίζουμε στη ντουλάπα μας.
– Μα είναι ακόμα ριζοσπαστικό, είναι ακόμα ενδυναμωτικό και πρόστυχο να παρελαύνουν πούστρες και τρανς στην Σταδίου!
– Μπορούμε να συμμετέχουμε στο πράηντ αλλά υπονομεύοντάς το, αποπλανώντας το, μολύνοντάς το με τα δικά μας περιεχόμενα.

Ίσως να μας έχουν κουράσει λίγο αυτές οι φάσεις-αντιφάσεις, ίσως να φανερώνουν μια αμηχανία μπροστά σε κάτι που μας ξεπερνάει.

Σε καμία περίπτωση δεν έχουν εκλείψει η ομοφοβία και (ειδικά) η τρανσφοβία, θα ήταν όμως δύσκολο να πούμε ότι τα τελευταία χρόνια τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ.

Έχουν κατοχυρωθεί δικαιώματα, μας βλέπουμε πιο συχνά στους δρόμους και στο νετφλιξ, είναι πια περισσότερο ταμπού οι πιο κραυγαλέες σκουπιδιές στον mainstream λόγο.

Όσο καίγεται ο κώλος μας, παίρνει φωτιά ο αγώνας μας.

Όταν ο Μπακογιάννης μας δίνει τις ευλογίες του, το πασοκ κάνει rebrand τον ήλιο του σε ουράνιο τόξο (true story) και τα lgbt σύμβολα πωλούνται στα tiger, ποια είμαστε; τι φουντώνει τη φωτιά;

Κουήρ!

Τι είναι κουήρ; πονεμένη τσούλα/ λεξούλα και αυτή. Οι μεγάλες μάγισσες του κουήρ θα σου ψιθυρίσουν ότι το κουήρ δεν είναι πολιτική ταυτοτήτων, δεν είναι το άθροισμα του λ, του ο, του α, του τ, του κ, του ι, ούτε μάρκα σε μπλούζες είναι, δεν μπορείς να το φορέσεις. Είναι αυτό το ανώμαλο που πάει κόντρα στη νόρμα, λένε, αυτό που πάντα διαφεύγει, λένε, αυτό που κινείται στο όριο, το ανείπωτο, το αχαρτογράφητο. Χώνεται σε καταλήψεις, μπάχαλα, δημιουργεί ρωγμές στην σισετεροκανονικότητα του αναρχικού χώρου, διαχέεται στα πάρτι, τα αράγματα, τις φιλίες, στο σεξ. Δεν είναι ουσιαστικό, είναι ρήμα: κουηρεύω, δεν “είμαι” κουήρ. Οι αναρχοκουήρ ψυχούλες μας ακόμα λυσσάνε με επιθυμία για ελευθερία, καύλα, κοινότητα που τα στόματά μας δεν μπορούν να αρθρώσουν ακριβώς.

Τι θα κάνουμε με όλα αυτά;

Ε, δεν ξέρουμε. Εμείς πάντως θα κάνουμε αυτό το κουήρ διημεράκι.

Για να γνωριστούμε, να συζητήσουμε, να συναντηθούμε και να περάσουμε καλά, να εξαπλώσουμε την χαρούμενη ατμόσφαιρα των καταλήψεών μας, και να κουηρέψουμε και λίγο την νομική!

Καλιαρντά, (δ)ιαθεματική & ατομικότητες

https://www.kinimatorama.net/event/138405

https://www.kinimatorama.net/event/138406

Για τις καταλήψεις και την ρητορική της “αξιοποίησης”, τον Κώστα Παπαχλιμίτζο και το Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής

Η επίθεση στα στέκια και τις καταλήψεις δικαιολογείται “ως αξιοποίηση του real estate” αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος. Χώροι προς αξιοποίηση υπάρχουν πολλοί: άδεια σπίτια, πολλά από αυτά παλιά και σημαντικά αρχιτεκτονήματα, κενοί πανεπιστημιακοί χώροι, αθλητικές εγκαταστάσεις, εγκαταλελειμμένες βιομηχανίες και εργοστάσια. Για κάποιο λόγο καίγονται να “αξιοποιήσουν” τα κατειλημμένα κτήρια που λειτουργούν ως αυτο-οργανωμένοι πολιτικοί χώροι. Αποφεύγοντας να καταδικάσουν ευθέως την πολιτικοποίηση για να μην φανούν αντι-δημοκρατικοί, εμμένουν στην προάσπιση της “αξιοποίησης των χώρων” – μιας αξιοποίησης όμως που δεν σημαίνει απλώς χρήση ή λειτουργία (μιας και οι καταλήψεις ήδη στεγάζουν διάφορες ανάγκες), αλλά εμπορευματοποίηση.

Φαίνεται πως η εργολαβία συχνά αποφέρει περισσότερο κέρδος από τις ίδιες τις υποδομές που παράγονται. Γι’ αυτό και, ειδικά όταν η οικονομία είναι στα πάνω της, μπορούν να χτίζονται πολλά, άσχετα με το αν αργότερα αξιοποιούνται. Αυτό όμως δείχνει μία αδυναμία, μία έλλειψη αποδοτικότητας του συστήματος. Μια καλο-κουρδισμένη οικονομία θα παρήγαγε, και ό,τι παρήγαγε θα το αξιοποιούσε με λίγα απόβλητα. Όταν εγκαταλελειμμένα κτήρια κάθονται χωρίς να αποφέρουν κάποιο κέρδος, τότε αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα του συστήματος να παράγει και να αξιοποιεί.

Η ίδια η αναποτελεσματικότητα του συστήματος όμως, δημιουργεί ευκαιρίες και στεγάζει εγχειρήματα και πολιτικούς αγώνες που δρουν αυτο-οργανωμένα και αντι-εμπορευματικά, έξω από επίσημους νομικούς θεσμούς (και χρηματοδοτήσεις). Κανείς εύκολα βρίσκει κτήρια άδεια να μπει και να τα χρησιμοποιήσει και αυτό δύσκολα κάποιο μπορεί να το θεωρήσει κακό. Άλλωστε και ο (παλιός) θεσμός της χρησικτησίας αποτελεί κομμάτι μιας διαδεδομένης κοινής λογικής που αποδίδει εγγενή αξία στην χρήση των πραγμάτων.

Συχνά, άδεια κτίσματα χωρίς χρήση μπορεί να θεωρούνται ήδη “αξιοποιημένα” καθώς μέσα από αγοραπωλησίες και χρηματοπιστωτικές συναλλαγές μπορεί να συνεχίζουν να παράγουν κέρδος ακόμα και αν ρημάζουν. Στο λονδίνο, “πύργοι-φαντάσματα” με διαμερίσματα πολυτελείας παίζονται στο χρηματιστήριο χωρίς ποτέ να κατοικούνται, ενώ άστεγα πεθαίνουν στον δρόμο. Στην ελλάδα, με το airbnb και την “μετά-κρίσης” αναζωογόνηση των διεθνών επενδύσεων στο real estate, βρισκόμαστε ακόμα σε ένα πιο πρώιμο στάδιο αύξησης των ενοικίων και κυριλοποίησης (gentrification): “αναβάθμισης” δηλαδή των γειτονιών από την συνθήκη χαμηλών ενοικίων και κρατικής παραμέλησης σχετικά ελεύθερων δημόσιων χώρων, στην συνθήκη υψηλών ενοικίων, και περίφραξης, επιτήρησης και εμπορευματοποίησης των δημόσιων χώρων. “Αναβάθμισης” που συμβαδίζει με το πώς γίνεται αντιληπτή η κουλτούρα μιας γειτονιάς, και συχνά αφορά και την παρουσία ή μη διαφορετικών, μη-ελληνικών εθνικοτήτων.

Με τόσα κτήρια άδεια και με την κοινή λογική της χρήσης-ως-αξιοποίηση, η κοινωνική νομιμοποίηση των επιθέσεων στις καταλήψεις δεν είναι κάτι το αυτονόητο, αλλά κάτι που συνεχώς κατασκευάζεται και καλλιεργείται. Για το δεξιό και ακροδεξιό μέρος του κοινού ίσως μπορούν να δικαιολογηθούν ως έχουν, ως πολιτική καταστολή και υπεράσπιση της ιδιοκτησίας. Για ένα ακόμη σημαντικό μέρος του μιντιακού κοινού όμως, η εξαφάνιση της πολιτικής διαφορετικότητας και η υπεράσπιση του παθητικού εισοδήματος χρειάζονται παραπάνω τεχνάσματα για να δικαιολογηθούν. Η ηθική της εργατικότητας –το αμερικάνικο όνειρο κατά κάποιο τρόπο, η ιδέα πως θα δουλέψεις και θα ανταμειφθείς, πως παίρνεις ό,τι αξίζεις, και αξίζεις όσο δουλεύεις– είναι βασικός μύθος που υποκρύπτει τις συνθήκες παραγωγής πλούτου στον καπιταλισμό.

Πιάνονται έτσι λοιπόν με τα ρητορικά εργαλεία:

την μετατροπή της αντι-κρατικής πολιτικής σε “τρομοκρατία”,
της φεμινιστικής-αντιρατσιστικής πολιτικής σε “προδοσία” του έθνους, της οικογένειας, της θρησκείας και γενικότερα των παραδοσιακών αξιών,
της αντι-εμπορευματικής πολιτικής σε “τεμπελιά” και “κλοπή”¹.

Έτσι, με το τελευταίο τέχνασμα βγήκε προχθές στην εκπομπή του στην ΕΡΤ ο Κώστας Παπαχλιμίντζος, και, αφού κάλυψε την εκκένωση του στεκιού στο Βιολογικό στην Θεσσαλονίκη, είπε να μοιραστεί την εξής “ωραία πληροφορία” που ανακάλυψε: Πως το Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής είναι κατάληψη! Πως είναι ένας χώρος όπου “αυτοδιαχειριζόμενοι στεκίτες […] φτιάχνουν τους καφέδες τους, τους πουλάνε, τσεπώνουν τα λεφτά” και είναι “άρχοντες”. Μια πονηρή επιχείρηση που πήρε τον χώρο από το πανεπιστήμιο και δεν πληρώνει λογαριασμούς!

Η ζηλόφθονη αυτή φαντασίωση για το τι μπορεί να είναι ένας αυτοοργανωμένος χώρος προδίδει τόσο την ευθραυστότητα όσο και την έλλειψη φαντασίας κάποιου σαν τον Παπαχλιμίτζο, αλλά και της κανονικότητας στο πλαίσιο της οποίας κινείται. Ευθραυστότητα γιατί στοιχειώνεται από την υποψία ότι κάποιοι απολαμβάνουν μία περίσσια, επικίνδυνη ελευθερία και την απολαμβάνουν εις βάρος του, γιατί δεν παίζουν με τους όρους του παιχνιδιού απ’ τους οποίους αυτός περιορίζεται. Αλλά και έλλειψη φαντασίας γιατί δεν μπορεί -ή παριστάνει πως δεν μπορεί- να διανοηθεί ότι το Κυλικείο μπορεί να είναι κάτι άλλο από μία επιχείρηση, απλά χωρίς την ενοχλητική φορολογία.

Το ακν είναι ένας κατειλημμένος πολιτικός χώρος που λειτουργεί πάνω στις αρχές της αντι-ιεραρχίας, της αυτοοργάνωσης και ενάντια στον ρατσισμό, εθνικισμό, σεξισμό, ομοφοβία, τρανσφοβία, κράτος και καπιταλισμό. Εκτός από κυλικείο είναι και χώρος εκδηλώσεων, συνελεύσεων, οργάνωσης πολιτικών δράσεων και χώρος όπου γίνονται απόπειρες για την παραγωγή μίας διαφορετικής κουλτούρας από την κυρίαρχη. Προσπαθούμε και στοχεύουμε σε μία κουλτούρα αλληλεγγύης, φροντιστικότητας, που ασχολείται ενεργά με το να μην δημιουργεί αποκλεισμούς.

Το ακν είναι χώρος για πολιτική αμφισβήτηση και πολιτική δράση, όπως συχνά δεν είναι οι αίθουσες των πανεπιστημίων, όπου η γνώση κατακερματίζεται και οι εξετάσεις και το αβέβαιο “μετά” πάντα πιέζουν. Ο χώρος για αυτή την αμφισβήτηση και τη δημιουργικότητα, για τις άλλες υποθετικές ζωές, φαίνεται να συστέλλεται ολοένα και περισσότερο από μία επεκτατική, αδηφάγα κανονικότητα, γεμάτη αποκλεισμούς, όπως φαίνεται και από την επικείμενη άφιξη της πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Τα στέκια και οι καταλήψεις στις σχολές είναι χώροι πολιτικής ζύμωσης και αγώνα, και εμπόδια στην επιχειρηματικοποίηση και την επιτήρηση του πανεπιστημίου, και ως τέτοια μπαίνουν στο στόχαστρο, όπως δείχνει η εκκένωση του στεκιού στο Βιολογικό και ο ευρύτερος μιντιακός λογος.

Νοίκι ΔΕΝ πληρώνουμε, ρεύμα και νερό ΔΕΝ πληρώνουμε, φόρους ΔΕΝ πληρώνουμε.

10, 100, 1000δες ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ Σ’ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ.

1Την επανανοηματοδότηση και την αποδόμηση της τρομοκρατίας, της προδοσίας, της τεμπελιάς και της κλοπής μπορούμε να τις πιάσουμε σε άλλο χρόνο, σε κάποιο άλλο κείμενο.

(δ)ιαθεματική

11/1/2022

Ανάρτηση πανό στη νομική | Αλληλεγγύη στον Ούτσε Οκόμπα

Πανό που αναρτήθηκε στη Νομική στις αρχές του Δεκέμβρη:

ΕΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΤΥΝΟΜΙΚΩΝ
ΡΑΤΣΙΣΤΩΝ ΜΙΣΑΝΑΠΗΡΩΝ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΥΤΣΕ ΟΚΟΜΠΑ

(δ)ιαθεματική

Το κείμενο της Οργάνωσης Ενωμένων Γυναικών Αφρικής:

«Έχω γίνει σάκος του μποξ για την ελληνική αστυνομία.
I can’t breathe.»

Καταγγελία ρατσιστικής και αναπηροφοβικής επίθεσης από την Ελληνική Αστυνομία στην περιοχή των Εξαρχείων προς τον Ούτσε Οκόμπα

Τι συμβαίνει όταν ο ρατσισμός συναντά την αναπηροφοβία στο πρόσωπο της ΕΛΑΣ;

Σήμερα 17 Νοεμβρίου. Μία μέρα που έχει σημαδευτεί από την αστυνομική βία στην Ελλάδα. Σήμερα δημοσιεύουμε ως Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής μια σειρά περιστατικών αστυνομικής βίας προς άτομο της κοινότητάς μας. Ο Ούτσε Οκόμπα, μουσικός, δεύτερης γενιάς από την Νιγηρία, πατέρας ενός παιδιού, και μόνιμος κάτοικος Αθηνών, είναι ανάπηρος με 10% της όρασής του. Εδώ και καιρό βιώνει συστηματικά επιθέσεις από αστυνομικούς της ΕΛΑΣ: λεκτικές, σωματικές και αφόρητη ψυχολογική βία. Οι επιθέσεις αυτές έχουν χαρακτήρα ρατσιστικό και αναπηροφοβικό, αφού στοχεύουν στον Ούτσε λόγω του χρώματος του δέρματός του και της αναπηρίας του. Bρεθήκαμε μαζί του και μας περιέγραψε μία σειρά από τραυματικές επιθέσεις που έχει δεχτεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο από αστυνομικούς, σε εβδομαδιαία σχεδόν βάση, κάνοντας την καθημερινότητά του βασανιστική και τον ορισμό του racial profiling. Με τα δικά του λόγια: “Καταλήγω να μην βγαίνω από το σπίτι μου για να μην γίνει χειρότερο το έργο αυτό.”

Τον Ιούλιο του 2021, ενώ περπατούσε ο Ούτσε κοντά στο σπίτι του στα Εξάρχεια, αστυνομικοί, χωρίς καμία εξήγηση, τον ακινητοποίησαν και του έκαναν σωματικό έλεγχο. Παρόλο που τους έδειξε την ταυτότητά του και ήταν όλα σύννομα, τον έβαλαν σε περιπολικό και τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων όπου και τον ξεγυμνωσαν και ξεκίνησαν να τον ψάχνουν. Και ενώ δεν βρήκαν πάλι τίποτα το παράνομο, συνέχισαν να τον κρατάνε, προσπαθώντας να τον πείσουν να υπογράψει κάποιο έγγραφο χωρίς να του λένε τι περιέχει. Τον κράτησαν παράνομα όλο το βράδυ και για περισσότερες από 15 ώρες στο κρατητήριο Εξαρχείων, όπου του ασκούσαν συνεχόμενη κακοποιητική και ταπεινωτική λεκτική βία. Πρόκειται για μια παράνομη απαγωγή και στέρηση κάθε δικαιώματός του Ούτσε από αστυνομικούς. Όπως αφηγείται ο ίδιος:

“Όλο το βράδυ με είχαν εκεί, στους 40 βαθμούς κελσίου χωρίς νερό, χωρίς φαγητό, χωρίς τηλέφωνο, ενώ τους ζητούσα επίμονα να μου πουν τι έχω κάνει και να επικοινωνήσω με τον δικηγόρο και την οικογένειά μου. Το μόνο που έλαβα από την αστυνομία ήταν κοροϊδίες και αναπηροφοβικές βρισιές, ενώ δεν μου επέτρεψαν καν να πάω τουαλέτα, αφήνοντάς με σε άθλιες όπως καταλαβαίνετε συνθήκες.”

Η παράνομη κράτηση του Ούτσε συνέχισε μέχρι την επόμενη μέρα το μεσημέρι, όπου τον μετέφεραν στη Καβάλας για αποτυπώματα και φωτογράφιση. Δυστυχώς αυτή δεν ήταν η πρώτη συνάντηση του Ούτσε με την ελληνική αστυνομία. Βιώνει συστηματική βία και κακοποίηση που ξετυλίγεται απαράλλαχτο στο πέρασμα του χρόνου. Ένα ακόμη περιστατικό:

“Το βράδυ της Παρασκευής 29 Μαϊου 2020, περίπου 11 παρά τέταρτο, περπατώντας κοντά στη Μαυρομιχάλη, ακούω μηχανάκια [αστυνομίας], που ξαφνικά σταματάνε και ρίχνουνε φως προς τα εμένα. Κλείνω το πρόσωπό μου, γιατί δεν φορούσα τα γυαλιά ηλίου μου. Και τι έκαναν αυτοί; Μπαίνουν στον δρόμο ανάποδα, ρίχνοντας φως στα μάτια μου. Λέει [ο ένας] «Ω! Ο μαλάκας είναι που δεν βλέπει ρε!». Ο δεύτερος έρχεται «Α ναι, αυτός είναι! Τι κάνεις εκεί πίσω από τα αυτοκίνητα; Θες να το κλέψεις το αμάξι; Ε μαλάκα!» Και φεύγει. Ο τρίτος έρχεται, δε λέει τίποτα. Και εκεί, όπως περνάει το μηχανάκι, ο συνοδηγός μου δίνει μια μπουνιά στα γεννητικά όργανα και φεύγουνε! Και να έχω σκύψει μέσα στον πόνο! Σηκώνω το κεφάλι μου και ρίχνω μια φωνή, λέγοντας να ‘ρθουνε πίσω να μου πούνε τι τους έχω κάνει. Το συναίσθημα αυτό δεν περιγράφεται. Το να μη βλέπεις και να δέχεσαι χτύπημα! Εδώ σκοντάφτεις και τρέμει όλο σου το σώμα! Φαντάσου τώρα να μη βλέπεις!”

Η παραπάνω επίθεση είναι μία από τις πολλές που έχει δεχτεί ο Ούτσε από αστυνομικούς. Στην συνομιλία μας μαζί του μας περιγράφει και άλλες αντίστοιχες επιθέσεις, πιθανώς από τα ίδια άτομα, τα οποία αναγνωρίζει συνήθως από τις φωνές τους και τις ίδιες υποτιμητικές τους εκφράσεις και συμπεριφορές, όπου συχνά επαναλαμβάνουν ειρωνικά «αυτός το παίζει ότι δεν βλέπει!». Κάποιες φορές ο Ούτσε έχει δεχτεί και δέκα αντίστοιχες επιθέσεις τον μήνα. Υπάρχουν μάρτυρες για τα περιστατικά αυτά και έχει γίνει μήνυση.

Ενδεικτικά, κατά την διάρκεια της πρώτης καραντίνας την άνοιξη 2020, η αστυνομία σταμάτησε μια ακόμη μέρα τον Ούτσε για έλεγχο για τα χαρτιά του. Αφού είδαν ότι τα είχε, συνέχισαν να τον παρενοχλούν κάνοντας λεκτικό bullying και σκορπίζοντας τα πράγματά του, την ταυτότητά του και την τραπεζική του κάρτα, για να μην μπορεί να τα βρει. Επίσης ανήμερα πρωτοχρονιάς 1/1/21, αστυνομικοί τον σταμάτησαν, κατέβηκαν από το μηχανάκι και τον πιάνουν από το χέρι που κρατούσε το μπαστούνι του. Όταν τους είπε ότι “είναι μπαστούνι αναπηρίας” οι αστυνομικοί απάντησαν «και πως θέλεις να ξέρουμε εμείς τι είναι αυτό;!».

Συνεχίζοντας ο Ούτσε τονίζει “Δεν νιώθω ασφαλής. Θέλει πολύ κάποιος να στεναχωρηθεί, ως που να αυτοκτονήσει; […] Ναι, μεν, δεν είμαστε εντελώς τυφλοί, επειδή μπορεί να βλέπουμε κάποια χρώματα. Δε σημαίνει αυτό όμως ότι δεν είμαστε ανάπηροι. Είμαστε οι τυφλοί αυτής της κοινωνίας που δεν αναγνωρίζονται. Το καταπίνω και πάω σπίτι. Εγώ θέλω να ξέρει ο κόσμος ότι αυτό που κάνουν είναι απάνθρωπο. Να περνάς το δρόμο και να βαράς ανθρώπους – έτσι στα καλά καθούμενα – στα γεννητικά όργανα; Αν είναι δυνατόν! Με μισείς εμένα επειδή είμαι Αφρικανός; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να αρχίσεις να βαράς κόσμο έτσι χωρίς λόγο;”

Ο Ούτσε δεν μπορεί εύκολα να αναγνωρίσει τους αστυνομικούς που τον χτύπησαν, καθώς η φωνητική αναγνώριση δεν είναι τόσο διαδεδομένη και αποδεκτή στην Ελλάδα. Τα ρατσιστικά κίνητρα των αστυνομικών όμως τα γνωρίζει. Ο Ούτσε έχει κάθε δικαίωμα να περπατάει στο δημόσιο χώρο χωρίς να φοβάται αν θα γυρίσει σπίτι στο παιδί του, χωρίς να ανησυχεί αν θα τον δουν οι δικοί του ή γείτονες με χειροπέδες, χωρίς να υπόκειται στις βρισιές και τη λεκτική υποτίμηση. Εκτός των άλλων, όσα βιώνει δείχνουν πόσο εύκολα και γρήγορα μπορεί η ψυχολογική βία, να καταλήξει σε σωματική βία, θέτοντας πολλαπλά ερώτημα νομιμότητας: Πότε θεωρείται εγκληματική αυτή η συμπεριφορά από αστυνομικούς; Όταν θα καταλήξει σε βαρύ τραυματισμό; Όταν θα καταλήξει σε θάνατο; Είναι αυτονόητο ένα αστυνομικό σώμα να λειτουργεί με όρους συμμορίας με ολοφάνερα φασιστικές διαθέσεις; Με λίγα λόγια: ποιο είναι το νόμιμο καθεστώς που καλύπτει τους αστυνομικούς της Δράσης;

Το 2020, οι δολοφονίες των Αφροαμερικανών George Floyd, της Breonna Taylor, του Tony McDade από αστυνομική βία συγκλόνισαν τον πλανήτη. Εκατοντάδες μαζικές πορείες και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας εξέφρασαν ξεκάθαρα “φτάνει!”. Στην Ελλάδα η δολοφονία του Νιγηριανού αδελφού μας Ebuka το Φεβρουάριο του 2019 στο Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας είναι ακόμη νωπή στη μνήμη μας. Mε τον φόβο νέων απωλειών, λόγω της ασύδοτης και παντελώς ατιμώρητης συμπεριφοράς της ΕΛΑΣ, έχουμε υποχρέωση να απαιτήσουμε την τιμωρία των αστυνομικών οι οποίοι επανειλημμένα βάζουν τη ζωή του Ούτσε σε κίνδυνο. Πόσοι ακόμη Ebuka, πόσα ακόμη Ζακ, Αλέξης, Βασίλης χρειάζεται να χάσουν τις ζωές τους για να αποδοθεί δικαιοσύνη;

Η ιστορία του Ούτσε υπενθυμίζει πως οι ανάπηροι και οι ανάπηρες έχουν δικαίωμα στο δημόσιο χώρο και τη δημόσια ζωή. Ως Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής στεκόμαστε ενάντια σε τέτοιες επιθέσεις και με αλληλεγγύη με τα θύματα της αστυνομικής βίας. Καταγγέλουμε την αστυνομία βία και στηρίζουμε τον Ούτσε στον αγώνα του για δικαιοσύνη.

Διεκδικούμε:
– Να διαδοθεί το κείμενο αυτό για να ακουστεί η ιστορία του Ούτσε ευρέως.
– Να ανοίξει συζήτηση για την αστυνομική βία που προκύπτει από την διασταύρωση ρατσισμού και αναπηρίας.
– Να πάρουν δημόσια θέση οργανώσεις, συλλογικότητες, ομάδες και φορείς που μάχονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα σχετικά με το περιστατικό αυτό.
– Να βρεθούν οι αστυνομικοί που ευθύνονται για την κατ’ επανάληψη βία αυτή και να απολυθούν από την υπηρεσία τους.
– Να παρθούν μέτρα από το κράτος ώστε να μην επαναληφθούν τέτοιου είδους επιθέσεις και παρενοχλήσεις.

– Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής

Bixa Travesty/ προβολή-μπαρ

Αυτή την κυριακή, 7.11.21, στις 6.30μμ, διοργανώνουμε προβολή και μπαρ στο ακν.

Η ταινία Bixa Travesty (2018) ακολουθεί την Linn Da Quebrada, αυτοπροσδιοριζόμενη “πούστρα τραβεστί”, μουσικού και ακτιβίστρια στο Σάο Πάολο. (πορτογαλικά με αγγλικούς υποτίτλους)

https://www.kinimatorama.net/event/131220

*Σε περίπτωση που κάποιο άτομο σας παρενοχλήσει, σας προσβάλλει ή σας κάνει να νιώσετε άβολα μπορείτε να απευθυνθείτε στα άτομα πίσω από το μπαρ.

**Ο χώρος του προαυλίου αλλά και του κυλικείου βρίσκεται σε ισόγειο, είναι προσβάσιμος με ράμπες, και υπάρχει ευρύχωρη, gender-neutral τουαλέτα που διαθέτει βοηθητικά στηρίγματα.

***Το μπαρ θα λειτουργήσει με προτεινόμενη συνεισφορά. Τα έσοδα θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση της ομάδας (δ)ιαθεματική και για δικαστικά έξοδα.