Κατηγορία: καλέσματα στήριξης

Κάλεσμα για την τελευταία δικάσιμο των μπάτσων-βιαστών του ΑΤ Ομόνοιας

Είναι πάρα πολύς ο κόσμος στη πρωτεύουσα, και πάρα πολλές οι σχέσεις που μπορεί να διαρρηχθούν. Ιδιοκτήτες και ένοικοι, αφεντικά και εργαζόμενα, μπαρίγκες και βαποράκια, πολίτισσες και μετανάστριες, υπάλληλοι και πελάτες, κύριοι και αλήτες, άντρες και γυναίκες, σις και τρανς, στρέιτ και ομόφιλα, αρτιμελή και ανάπηρα, άνθρωποι και ζώα. Για να μην ξεφεύγουν οι κοινωνικές σχέσεις από το παιχνίδι ρόλων μεταξύ διαχωρισμένων και ιεραρχημένων κατηγοριών, η αστυνόμευση του πληθυσμού της πόλης διαθέτει μια σειρά από εργαλεία – ανάμεσα σε αυτά είναι και ο «κακός μπάτσος», αυτός που κάνει την βρώμικη αλλά «αναγκαία» δουλειά. Και, όπως μας δείχνει η χολιγουντιανή προπαγάνδα, ο κακός μπάτσος μπορεί να τα κάνει όλα γυαλιά καρφιά ακριβώς επειδή έχει πάντα πίσω του έναν χαρτιά να τον βγάζει από την τρύπα.

Τις τελευταίες δεκαετίες, για όσα παρακολουθούν ή έχουν επαφή με τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, το ΑΤ Ομόνοιας φιγουράρει ως το πιο σκληρό πρόσωπο της ελληνικής αστυνομίας στην πόλη. Ξυλοδαρμοί, κλοπές, δολοφονίες, βιασμοί… οι «αυθαιρεσίες» εντός του ΑΤ Ομόνοιας δεν αντιφάσκουν στ’ αλήθεια με το προοδευτικό μάρκετινγκ της ελληνικής αστυνομίας. Τα εγκλημάτα των αστυνομικών πάντα έρχονται σε συνέχεια με τον αστυνομικό θεσμό που συνεχώς εκσυγχρονίζεται, εκπαιδεύεται, αποκτά εξοπλισμό και ενισχύεται αριθμητικά. Έτσι, η ΕΛ.ΑΣ. βιάζει και κυνηγάει βιαστές, τραμπουκίζει μετανάστες και στήνει τμήματα ενάντια στη ρατσιστική βία, καταγράφει και εξαφανίζει, συλλέγει και μαγειρεύει στοιχεία, όντας το πρώτο σκαλοπάτι της ποινικής δικαιοσύνης—ένα αυτορυθμιζόμενο πλυντήριο της συστημικής βίας. Τελικά, το αν θα υπερισχύσει η συγκάληψη ή η προσχηματική αντιμετώπιση είναι ζήτημα πολιτικών δυναμικών.

8 Ιούλη είναι η τελευταία δικάσιμος για μία τέτοια υπόθεση. Τον Οκτώβρη του ‘22 δύο ΔΙΑδες του ΑΤ Ομόνοιας βίασαν την Σ., που τους είχε απευθυνθεί για βοήθεια σχετικά με εργασιακά. Κατηγορούμενος στην δίκη είναι και άλλος ένας, που, όπως και ολόκληρο το τμήμα, γνώριζε και συγκάλυψε το τί συνέβαινε. Στις δικάσιμους ως τώρα, έχουμε (πχ) βιντεοληπτικό υλικό του κτιρίου και των bodycams των ΔΙΑδων που έχει εξαφανιστεί χωρίς ίχνος (και χωρίς να εγείρονται ερωτήσεις), και μία έδρα σιχαμερή. Η πρόεδρος έχει πετάξει κάθε σεξιστική αθλιότητα, δείχνοντας ξανά και ξανά πως ρόλος της είναι να βοηθίσει τους μπάτσους, ενώ κάποια στιγμή η γλώσσα της γλίστρησε αποκαλυπτικά όταν αποκάλεσε την καταγγέλουσα «κατηγορούμενη»(!).

Βασικό σημείο «αμφιβολιών» για τους συνηγόρους υπεράσπισης και την έδρα, το γεγονός ότι η Σ. ακολούθησε τους μπάτσους μέσα στο τμήμα, δεν πάλεψε μαζί τους, δεν φώναξε (πολύ) σε αυτούς, και δεν ζήτησε βοήθεια από κάποιον άλλο εκεί. Και είναι εκεί, σε ένα τέτοιο σημείο ανάμεσα σε άλλα, που η βία της δικαστικής αίθουσας φαίνεται στο πώς αμφισβητεί ως παράλογο το εξοργιστικά προφανές. 

8 Φλεβάρη 2019, Εμπουκά Μαμάν Σουμπέκ, εξακρίβωση στοιχείων, νεκρός στην αίθουσα αναμονής.
21 Σεπτέμβρη 2018, Ζακ Κωστόπουλος, νεκρός από ξηλοδαρμό από κοσμηματοπόλη, φασίστα, και μπάτσους που προσήλθαν στο σημείο.
29 Δεκέμβρη 2017, ανώνυμη 28χρονη Ρομά, δήλωση απώλειας ταυτότητας, νεκρή στις τουαλέτες.
22 Νοεμβρίου 2006, ανώνυμος μετανάστης, νεκρός από τραύματα που υπέστη κατά τη διάρκεια προσαγωγής 2 μέρες πριν. 

Πέρα από αυτές τις δολοφονίες που σχετίζονται με το ΑΤ Ομόνοιας υπάρχουν ακόμα πολλές καταγγελίες ξυλοδαρμών, καθώς και αναρίθμητα περιστατικά που δεν έχουν πάρει δημοσιότητα, και υπάρχουν και άλλες δολοφονίες, ξυλοδαρμοί και βιασμοί σε άλλα ΑΤ της πόλης. 

Μπορεί κάποιο από όλα αυτά τα περιστατικά να ήταν στο μυαλό της Σ., μπορεί και όχι.
Χρειαζόταν άλλωστε να τα γνωρίζει για να φοβηθεί τους μαντράχαλους με τα όπλα που παραβιάζουν κόσμο καθημερινά; Στο δεύτερο τμήμα που πήγε να καταθέσει όσα της συνέβησαν, ο μπάτσος της το ’πε ξεκάθαρα: «Εμείς είμαστε μία κλίκα μεταξύ μας». Η Σ. κατάφερε να φύγει. Αν είχε κάνει όσα η πρόεδρος θεωρεί πως μετράνε ως «αντίσταση» σε έναν βιασμό, θα ήταν σήμερα ζωντανή;

Οι σχέσεις εξουσίας συναντόνται καθημερινά και μας ακολουθούν παντού. Τα δικαστήρια είναι πεδίο εξουσίας. Ως τέτοια τα αντιμετωπίζουμε, είμαστε εκεί και παρεμβαίνουμε.

8 Ιούλη στηρίζουμε την Σ. που στέκεται απέναντι στους βιαστές της και στην έδρα που θέλει να τους ξεπλύνει. 

Ποτέ καμία μόνη.

Δεν ξεχνάμε τον Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, τον Μία Χαριζούλ, την Κυριακή Γρίβα
και όλα τα βασανισμένα και δολοφονημένα στα κoλαστήρια της χώρας

Στηρίζουμε το κάλεσμα αλληλεγγύης στην Σ.,
όλα στην Ευελπίδων, Τετάρτη 08/07/26, 9:00, ΚΤΙΡΙΟ 9, αίθουσα 5

(δ)

βλέπε επίσης:

28/5/24 – Αναρχοκουήρ πορεία αντι-εθνικής υπερηφάνειας

https://athens.indymedia.org/event/94806/

Ανώμαλα, φρικιά, φτωχά, αόρατα, μεταναστά, άρρωστα:
Είμαστε (με) αυτά που δεν χωράνε στην κυρίαρχη εθνική κανονικότητα.

Ενάντια στην καταπίεση, την εκμετάλλευση, τον εκτοπισμό και το θάνατο, αντιστεκόμαστε, αγωνιζόμαστε καθημερινά, φροντίζουμε και χτίζουμε σχέσεις αλληλεγγύης.

Για την καταστροφή κάθε εξουσίας, διπόλου και διαχωρισμού,
κάνουμε ορατό το ακατανόητο,
απειθαρχούμε στις συμμορφώσεις της κανονικότητας.

Ενάντια στα έθνη-κράτη, τον πόλεμο και την ειρήνη τους.

Ενάντια στον καπιταλισμό και την πατριαρχία.

Ενάντια στα σύνορα, τα έθνη και τους νόμους, γκέι, τρανς, λεσβίες βγαίνουμε στους δρόμους!

ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ 28.06.24, 19:00

κουήρ αναρχικά ενάντια στα σύνορα και την πολεμική πραγματικότητα

Κάλεσμα στήριξης: Μικροφωνική συγκέντρωση για την πολιτική υπεράσπιση των καταλήψεων σε πανεπιστημιακούς χώρους – για την υπεράσπιση του ΑΚΝ | Τρίτη 11/6, 17:30

Στηρίζουμε την μικροφωνική του Αυτοδιαχειριζόμενου Κυλικείου Νομικής στην Νομική Σχολή (επί της Σόλωνος), Τρίτη 11/6, 5:30μμ.

Για την πολιτική υπεράσπιση των καταλήψεων σε πανεπιστημιακούς χώρους.

Για την υπεράσπιση του ΑΚΝ και τις κινηματικές του χρήσεις.

Ενάντια στην συνεχιζόμενη εντατικοποίηση των σπουδών, την επιχειρηματικοποίηση των πανεπιστημίων και την αποστείρωσή τους.

Ενάντια στην απονέκρωση του δημόσιου χώρου και την κυριλοποίηση του μητροπολιτικού κέντρου.

(δ)ιαθεματική

Για την κατάληψη νομικής σε αλληλεγγύη με την παλαιστίνη και την εκκένωσή της

Κάλεσμα στήριξης μικροφωνικής στα Σεπόλια/Κολωνό

Στηρίζουμε το κάλεσμα για μικροφωνική συγκέντρωση στην πλατεία ορθοδοξίας την Κυριακή 18/12, στις 12μμ:

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΝΑ ΓIΝΟΥΝ ΟΡΓΗ

Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΣΑΡΩΣΕΙ ΚΡΑΤΟΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Το τελευταίο διάστημα εξαιτίας των συνεχόμενων εξελίξεων γύρω από το κύκλωμα βιαστών με ενορχηστρωτή τον Ηλία Μίχο, η ευρύτερη περιοχή των Σεπολίων/ Κολωνού είναι σε αναβρασμό. Από τη πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα βλέπουμε κάθε λογής σκουπίδι -μπάτσους, φασίστες, νοικοκυραίους, media- να εκφέρει λόγο γύρω από το περιστατικό σε μία προσπάθεια ηθικής απόσχισής του από την κατάσταση. Είναι αυτοί που, ενώ αναπαράγουν την πατριαρχία και τις σχέσεις και τις θέσεις που δομεί, είναι οι πρώτοι που θα τρέξουν να λιντσάρουν το θύτη για την διατήρηση του status τους, και φυσικά κανείς τους δε λειτουργεί υποστηρικτικά στο επιζών άτομο και τον περίγυρο του.

1.

Ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε να πυροδοτούνται οι παραπάνω οι αντιδράσεις, στην προκειμένη περίπτωση βλέπουμε μία αναβάθμιση. Βλέπουμε ένα ζήτημα έμφυλης βίας, να ανακατασκευάζεται σε ζήτημα δημόσιας τάξης. Στην κυρίαρχη αφήγηση ο θύτης είναι ένας ακόμη εγκληματίας και το κράτος έρχεται να επιβάλει την τάξη και την “κανονικότητα”, όχι από κάποιο ενδιαφέρον για την προστασία μας, αλλά για τη διαιώνιση του ίδιου και της πατριαρχίας. Κάθε έμφυλη επίθεση –τα παραβιαστικά βλέμματα, τα αγγίγματα χωρίς συναίνεση, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, οι βιασμοί, οι γυναικοκτονίες– αντιμετωπίζονται σαν ξεχωριστά περιστατικά και όχι σαν ένα κομμάτι της πατριαρχικής βίας που δεχόμαστε καθημερινά. Η κρατική διαχείριση των έμφυλων επιθέσεων στρέφεται ανάμεσα στα δίπολα κακοποιός-θύμα, καθώς είναι προορισμένη να συγκαλύπτει όλο το κοινωνικό πολιτικό πλαίσιο των καταπιέσεων που βιώνουμε, και το οποίο η ίδια αναπαράγει. Οι νόμοι τους έχουν να κάνουν με την συνέχιση της επιβολής τους στις ζωές μας και την περίφραξη της όποιας αντίδρασης σε έννομαπλαίσια. Ακόμα και τα προτεινόμενα μέτρα διαχειρίσης της έμφυλης βίας (όπως στον Κολωνό) γίνονται μία προσπάθεια διαιώνισης της πειθάρχησης των από τα κάτω, αυστηροποίησης νόμων, επιμήκυνσης ποινών και καταπάτησης κάθε έννοιας ιδιωτικότητας, ικανοποιώντας τις διαχρονικές επιδιώξεις για τάξη, ασφάλεια και σωφρονισμό (νέος σωφρονιστικός κώδικας). Στο ίδιο πλαίσιο που το κράτος αυτοανακηρύσσεται ως ο μοναδικός διαχειριστής των ζωών και των σωμάτων μας, οποιαδήποτε δράση αυτοπροστασίας, φεμινιστικής αυτοάμυνας και αντιβίας ενάντια στους θύτες μας ποινικοποιείται.

2.

Τα media με υπέρτατο ζήλο να τρέχουν να ”καλύψουν” το ζήτημα. Οι συνεχείς αποκαλύψεις σε συνδυασμό με τον καταιγισμό εικόνων και περιγραφών συνιστούν το πιο ενδιαφέρον αστυνομικό σίριαλ. Όλο και κάτι νέο να σε κρατήσει, ένας ακόμη ύποπτος, μία ακόμη προφυλάκιση, μέχρι να εγκαταλείψουν την υπόθεση και να πάνε σε άλλη σειρά, αυτή της “Κιβωτού του Κόσμου”. Κάθε νέο όνομα, κάθε νέα πληροφορία αποτελεί τροφή για κοινωνικό κανιβαλισμό αλλά και για την ικανοποίηση κάθε αιμοδιψούς μικροαστού για τιμωρία, διαπόμπευση και για την διατήρηση της ηθικής του καθαρότητας. Καθημερινά στιγμιότυπα της ζωής μας, καταστάσεις που έχουν συμβεί σε όλα μας υπερπαράγονται ως προϊόν τηλεθέασης. Έτσι επιδιώκεται σε έναν βαθμό και η αποευαισθητοποίησή μας και η αδρανοποίηση των αντανακλαστικών μας απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, βλέποντας τες καταιγιστικά στα καθεστωτικά είτε σε ειδήσεις είτε σε σίριαλ, προβαλλόμενες με τους δικούς τους όρους. Έτσι και η δημοσιοποίηση φωτογραφιών και στοιχείων των “δραστών”, παρουσιάστηκε-κατασκευάστηκε σαν δημόσιο αίτημα, σαν ζητούμενο για την προστασία του κοινωνικού συνόλου από τους βιαστές. Μία κίνηση που προστατεύει την ακεραιότητα του ίδιου κοινωνικού συνόλου που βρίθει από καθημερινούς τρανσφοβικούς, ομοφοβικούς, σεξιστές, (παρα)βιαστές.

3.

Το ελληνικό έθνος δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς τις σεξιστικές σχέσεις, που αναπαράγονται με αιχμή το δόγμα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Ο θεσμός της πυρηνικής οικογένειας αποτελεί οργανωτικό πεδίο καταπίεσης μέσα από την επιβολή κοινωνικών ρόλων στα μέλη του, κατατάσσοντάς τα έτσι σε συγκεκριμένες θέσεις ιεραρχίας εντός του. Τα σώματα με μήτρα προορίζονται για το ρόλο της μάνας με σκοπό την γέννηση παιδιών και τη μικροαστική διαπαιδαγώγησή τους σε μια προσπάθεια διαιώνισης και διατήρησης της καθαρότητας του έθνους αλλά και για την ικανοποίηση του “άντρα προστάτη”. Ορίζοντάς τες ως σώματα-επικουρικές οντότητες του έθνους και της οικογένειας, σεξουαλικοποιούνται, και ο βιασμός, η κακοποίηση και η εκμετάλλευση της (οικιακής και απλήρωτης) εργασίας τους δικαιολογούνται συστηματικά. Το παιδί, από την άλλη, αποτελεί το κέντρο της πυρηνικής οικογένειας· την ιδιοκτησία και το διακύβευμά της. Στην διασταύρωση της θηλυκότητας και της παιδικότητας, το κορίτσι είναι και προστατευμένο και σεξουαλικοποιημένο, άλλοτε δέχεται όλη την καταπίεση του φύλου του και άλλοτε η κοινωνία σοκάρεται και ξυπνά με κατακραυγές για την παραβίαση της παιδικής του ιερότητας.

4.

Πάνω σε αυτή την κανονικότητα, πάνω σε αυτό το υπόστρωμα των κοινωνικών σχέσεων στον ελλαδικό χώρο, ακόμα και οι εθνικιστικές ομάδες βρίσκουν έδαφος να κάνουν πολιτική και να καταδικάσουν το “τέρας παιδοβιαστή”. Ψαρεύοντας στα θολά νερά του λαϊκού συντηρητισμού οι φασίστες πατάνε στον κυρίαρχο λόγο που θέτει κάθε τέτοιο περιστατικό ως ανήκουστο, εξωκανονικό, άρρωστο, που μόνο «ανώμαλοι και τρελοί» μπορούν να πραγματοποιήσουν. Έτσι, με την παραγωγή του τέρατος-θύτη, στιγματίζεται η αρρώστια, η τρέλα, μετατοπίζεται η ευθύνη σε πραγματικά υποκείμενα που καμία σχέση δεν έχουν με το γεγονός, γίνεται “τέρας” όλο το περιθώριο (φτωχοί, οροθετικά, χρήστες, μετανάστριες).

5.

Για την αναπαραγωγή της έμφυλης/ ελληνικής κανονικότητας και τη συγκάλυψη της έμφυλης συστημικής καταπίεσης, ο συστημικός, δημόσιος λόγος κατασκευάζει την αφήγησή του σε ένα σχήμα εσχατολογικό: Ο θύτης μεταμορφώνεται σε τέρας. Παράγεται και πολλαπλασιάζεται σε πολλούς (απ)ανθρώπους-“τέρατα”και στη συνέχεια βρίσκει το θηλυκό του ισοδύναμο για να αναπαραχθεί ξανά όλος ο πατριαρχικός οχετός περί παραβίασης της “ιερής αποστολής” της μητρότητας. Και έτσι, η όλη δυσαρέσκεια που δεν βρίσκει το κοινωνικό αντίστοιχό της εστιάζει και περιορίζεται στη “μάνα-τέρας”, που προφυλακίζεται.

Στην πραγματικότητα όμως είναι η πατριαρχία, η συγκάλυψη που διαιωνίζουν τις καταπιέσεις μας. Είναι το έθνος, η οικογένεια, το δίπολο των δυο φύλων που δημιουργεί κοινωνικά καθορισμένους ρόλους που υποχρεούμαστε να επιτελούμε. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά ή ιδιαίτερες περιπτώσεις, πρόκειται για οικογενειάρχες, ευυπόληπτους πολίτες, καθημερινούς ανθρώπους που υπηρετούν τα αξιακά αυτού του έθνους. Γι’ αυτό και εμείς επιλέγουμε να προδίδουμε την εθνική τους ενότητα.

Η τερατολογία δεν είναι δικαίωση. Είναι συγκάλυψη και αυτοπροστασία του κράτους και της πατριαρχίας.

Ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, να μην είμαστε μόνα, να μην χρειάζεται να είμαστε γενναίες. Να δημιουργήσουμε χώρους και δομές για την διαχείριση (συλλογικών) τραυμάτων από την πατριαρχία.

Απέναντι στο “σφυρί” του δικαστικού συστήματος και τις φυλακές τους να προτάξουμε την φεμινιστική αντεπίθεση/ αντιβία. Απέναντι στον κατασταλτικό λόγο των δογμάτων ασφαλείας και τους μπάτσους τους να αντιτάξουμε την συλλογική φροντίδα και αλληλεγγύη στα επιζώντα έμφυλης βίας.

αναρχικά κουήρ φεμινιστά ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ,
ΚΥΡΙΑΚΗ 18/12, 12μμ | ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (ΔΡΑΜΑΣ ΚΑΙ ΞΑΝΘΙΠΠΗΣ), ΚΟΛΩΝΟΣ

Αφίσα με τίτλο "Τα δάκρυα να γίνουν οργή, η οργή να σαρώσει κράτοος-κεφάλαιο-πατριαρχία", και μία συντομευμένη εκδοχή του κειμένου, με φόντο μία εικόνα, σε αποχρώσεις του μωβ, όπου η λέξη "patriarchy" είναι σαν κλαδιά με αγκάθα, ριζωμένα στο έδαφος, και 3 άτομα την πιάνουν και την τραβάνε να την ξεριζώσουν.

Κείμενο και αφίσα για το βιασμό στο ΑΤ Ομόνοιας στις 11/10 | Πορεία 21/10, 18:00, Μοναστηράκι

Τα μεσάνυχτα της 11ης Οκτώβρη συνέβη ένας ακόμα ομαδικός βιασμός, αυτήν τη φορά εντός του ΑΤ Ομόνοιας, οπου παραδοσιακά και εν τη γενέσει του έχουν συμβεί δεκάδες βασανισμοί και δολοφονίες ντόπιων, τρανς, σεξεργατών και μεταναστ(ρι)ών. Βιαστές ήταν δύο μπάτσοι της ομάδας ΔΙΑΣ, τα ονόματα των οποίων δεν μας είναι ακόμα γνωστα. Έδρασαν απολύτως ανενόχλητοι στα υπόγεια κολαστήρια του τμήματος, με την συγκάλυψη των παρευρισκόμενων μπάτσων. Τα σάπια ΜΜΕ δεν άργησαν να βγάλουν στη φόρα «ανατριχιαστικές» λεπτομέρειες από το περιστατικό, εκθέτοντας την επιζώσα και στιγματίζοντας την με ψυχοφοβικό λόγο. Όλες αυτές οι λεπτομέρεις όχι μόνο προβάλλονται για να γίνουν βορά στο τηλεοπτικό κοινό που μαγνητίζεται από κιτρινισμούς, αλλά και οδηγούν στην πυροδότηση της ανάσυρσης των τραυματικών βιωμάτων μας, ξανά και ξανά. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Θεοδωρικάκος, δεν άργησε να διαβεβαιώσει την κοινωνία για τις προβλεπόμενες πειθαρχικές και ποινικές διαδικασίες που θα επακολουθούσαν, διασφαλίζοντας ότι το κράτος θα λειτουργήσει ως εγγυητής της αποκατάστασης της δικαιοσύνης, αγνοώντας δήθεν ότι οι διορισμένοι «προστάτες» μας, είναι συστηματικοί κακοποιητές. Δρουν μέσα σε όλο αυτό το εγκαθιδρυμένο πλαίσιο αστυνομοκρατίας και δεν διστάζουν να εκτοξεύουν απειλές βιασμών, μιας που ο βιασμός αποτελεί ακόμα ένα μέσο επιβολής εξουσίας και καταστολής μέσα και έξω απ’ τα κελιά. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα λοιπόν που οι βιαστές μπάτσοι είναι ελεύθεροι αυτή τη στιγμή, μιας που αυτή ειναι η «δικαιοσύνη» της δημοκρατίας τους.

Είναι βέβαια σαφές ότι «ο νόμος που ισχύει για όλους» δεν είναι άλλος από αυτόν της πατριαρχίας, που επιβεβαιώνει καθημερινά ότι αυτός που έχει την εξουσία στα χέρια του θα την εκμεταλλευτεί αναλόγως. Ο οποιοσδήποτε απολαμβάνει θέση εξουσίας και ευθύνης, είτε αποκτώντας την μέσω αξιωμάτων, είτε αυτή που του εκχωρείται από τους διάσημους και επιφανείς φίλους του, γνωρίζει πως μπορεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο, ασκώντας εξουσία με όλους τους τρόπους, πάνω στα σώματά μας. Δεν ξεχνάμε την υπόθεση της Ηλιούπολης με τον μπάτσο μαστροπό Δημήτρη Μπουγιούκο, ο οποίος απειλούσε, βίαζε και εξέδιδε κοπέλα από την ηλικία των 16 ετών και οποίος συγκαλύπτεται απροκάλυπτα μέχρι και σήμερα, πλησιάζοντας στην παρέλευση του 18μήνου και με την πιθανότητα να αφεθεί ελέυθερος. Απορίας άξιο δε το ότι ο γνωστός υπερασπιστής βιαστών Αλέξης Κούγιας ανέλαβε τον έναν απ’τους 2 μπάτσους των 800ων ευρώ. Φαίνεται μάλλον οτι οι συγκαλύπτες τους ειναι και χρηματοδότες τους. Ξέρουμε πολύ καλά, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μεμονωμένα περιστατικά, αλλά με συστημική καταπίεση, αυτήν που γεννά η πατριαρχία, το κράτος και το κεφάλαιο, και που εξυπηρετέι το δόγμα «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια».

Θυμόμαστε πολύ καλά όσα έχουν γίνει στο κολαστήριο της Ομόνοιας, από δολοφονίες μεταναστών, κακοποιήσεις παιδιών και ανάπηρων ατόμων, μέχρι σωματεμπορία. Σήμερα γνωστοποιείται και επίσημα και ένας βιασμός από 2 μπάτσους. Αλλά το Τμήμα της Ομόνοιας –όσο κι αν θέλουμε να γίνει στάχτη- δεν είναι παρά μία ακραία μικρογραφία του σάπιου κόσμου στον οποίο ζούμε. Καθημερινά, μαθαίνουμε για έναν ακόμα βιασμό, μία ακόμα γυναικοκτονία, ένα ακόμα κύκλωμα μαστροπείας, όπως στα Σεπόλια, όπου ο μαστροπός Ηλίας Μίχος, βίαζε και εξέδιδε 12χρονο κορίτσι. Η συχνότητα των περιστατικών, η συγκάλυψη των αιτιών που τα αναπαράγουν και η κανονικοποίησή τους πάνε να χωρέσουν την πατριαρχική βία στα όρια μιας λίστας που δεν έχει όρια, μίας ατέλειωτης καταμέτρησης «θυμάτων». Κι εμείς παλεύουμε να συγκρατήσουμε τα ονόματα των δολοφονημένων και τα ονόματα των βιαστών, σε μια καθημερινή και αβάσταχτη προσπάθεια να μην συνηθίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τη βία της πατριαρχίας. Δεν θα ξεχάσουμε τις κρατικές δολοφονίες από τα ένστολα σκουπίδια…του Εμπουκά Μαμασούμπεκ και του Ζακ Κωστόπουλου από τους μπάτσους του ΑΤ Ομόνοιας, αλλά και την εν ψυχρώ δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη και τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου στο Βόλο, που οδήγησε τελικά στο θάνατό του.

Η οργή μας δεν χωράει σε λέξεις. Οι εχθροί μας όμως ναι, γιατί έχουν ονόματα. Ο χώρος που έχουμε κερδίσει μέχρι τώρα δεν μας αρκεί ούτε στο ελάχιστο. Είναι ένα τίποτα μπροστά στον κόσμο που οραματιζόμαστε, αυτόν που θα συνθλίψει το δυσώδες σύστημα στο οποίο γεννηθήκαμε, που με νύχια και με δόντια προσπαθούν να συντηρήσουν οι εξουσιαστές μας. Μέχρι να φτάσουμε στον κόσμο της αυτοοργάνωσης, της αντίστασης και της αλληλεγγύης, σε μια αταξικη κοινωνια χωρίς διαχωρισμούς με βάση το φύλο και την φυλή, έως τον επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων, θα είμαστε εδώ να αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε εξουσία… Για την αναρχία…

ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ TRAFFICKING ΚΥΚΛΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ

ΕΛ(λ)ΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ, ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΩΝ ΚΑΙ ΒΙΑΣΤΩΝ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΚΑΘΕ ΤΜΗΜΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ-ΤΡΑΝΣ-ΦΕΜΙΝΙΣΜΟ

Aνοιχτή συνέλευση για τη διοργάνωση πορείας σχετικά με τον βιασμό από μπάτσους στο ΑΤ Ομόνοιας

Πορεία για την δολοφονία του Ζακ/της Ζackie Oh!

ΠOΙΑ ΣΩΜΑΤΑ ΧΩΡΑΝΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ;

«Ο 33χρονος Ζακ Κωστόπουλος έχασε τη ζωή του όταν εισέβαλε σε κοσμηματοπωλείο οπλισμένος με μαχαίρι. Δείτε το βίντεο που ακολουθεί και πείτε την άποψή σας. Συμφωνείτε με την αντίδραση του κοσμηματοπώλη;» (ΜΜΕ λίγες ώρες μετά τη δολοφονία της Zackie oh!)

Στην Ομόνοια, στην οδό Γλάδστωνος, πριν 4 χρόνια, νοικοκυραίοι καταστηματάρχες, ο Ευάγγελος Δημόπουλος και ο Αθανάσιος Χορταριάς, σκότωσαν τον Ζακ , με συνεργούς τις κατασταλτικές αρχές, την πατριαρχική ελληνική κοινωνία που παρακολουθούσε άπραγη, τα ΜΜΕ και την πάντα πρόθυμη δικαστική αρχή να αθωώσει ή να αποφυλακίσει άμεσα μπάτσους, βιαστές, δολοφόνους σεξιστές, την ίδια ώρα που τιμωρητικά βασανίζει αγωνιστά σε απεργία πείνας, όπως πρόσφατα τον Γιάννη Μιχαηλίδη.

Στην Ομόνοια, ανασηκώνεται η μύτη του κάθε νοικοκυραίου. Όχι μόνο επειδή βρωμάει κάτουρο. Τα χείλη του σουφρώνουν περιφρονητικά στη θέα των ”πρεζαίων”, των άστεγων, των καφέ και των μαύρων, των οροθετικών, όλων όσων δεν πληρούν τα κυρίαρχα πρότυπα και στέκονται εμπόδιο στην “εθνική ανάπτυξη”, την “αξιοποίηση” της περιουσίας των νοικοκυραίων. Εμπόδιο, στον “εξευγενισμό” και την “αναβάθμιση” του κέντρου της πόλης. Που δε σημαίνει άλλο από την εκμετάλλευση του ανοιχτού χώρου από μαγαζιά κάθε είδους και καταστροφή των λιγοστών ελεύθερων πλατειών, απλησίαστα ενοίκια και εκτοπισμένα κάτοικα, χώροι αποσυνδεδεμένοι απ’ τους ανθρώπους τους. Παράδοση της πόλης στους τουρίστες και στους μπάτσους. Γιατί, ως γνωστόν, κάποιοι πρέπει να ”προστατεύουν” την πόλη απ’ τους παραβατικούς, απ’ τα ανώμαλα κι απ’ όσες αντιστέκονται στο ζόφο. Να τραμπουκίζει, να παρενοχλεί και να ξυλοκοπεί άτομα με φόντο λαμαρίνες εργοταξίων που φέρνουν την ”ανάπτυξη”. Να καταστέλλει κάθε σώμα που δεν χωραει στην πολη τους.

Το “ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας”, η πατριαρχία, ο σεξισμός, η κρατική καταστολή, η κουηροφοβία, η ταξική ανισότητα και η τοξικοφοβία δολοφόνησαν τη Zackie Oh!. Μία ακόμη δολοφονία που δεν έγινε σε κενό τόπο και χρόνο, αλλά σε έναν κόσμο όπου ο κλέφτης, η χρήστρια ουσιών, τα άτομα με ψυ, τα κουηρ, τα μεταναστά, τα ανάπηρα, οι άστεγες, τα σεξεργατά, οι οροθετικές ”μολύνουν” τα εθνικά, cis-ετεροκανονικά, καπιταλιστικά πρότυπα και ορίζονται ως ζωές που περισσεύουν. Μιάσματα μιας τέλειας, αποστειρωμένης κοινωνίας που φθείρουν τη μονομορφία και τη λειτουργικότητά της. Ζωές ανάξιες να βιωθούν. Σώματα που απειλούν την κανονικότητά τους. Γι’ αυτό τα δολοφονούν.

Γι΄αυτό μας δολοφονούν. Και δεν κωλώνουν να το κάνουν απροκάλυπτα στα στενά της Αθήνας ή και στους δρόμους του Μύνστερ όπου ο τρανς αδερφός μας Μalte ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου πριν λίγες εβδομάδες στο Pride της Γερμανίας. Και αμέτρητα άλλα τρανς, χρηστά, άστεγα, σεξεργατά, μεταναστά που δολοφονούνται συνεχώς, χωρίς να γίνονται είδηση γιατί πλήρως πια ξεχασμένα από την κανονικότητα καταλήγουν στα αζήτητα. Άλλα πνίγονται στο αιγαίο ή στους τοίχους ενός σπιτιού και γίνονται η επόμενη είδηση εμφυλοκοτονίας για τα κανάλια τους. Κι εμείς, όλα τα υπόλοιπα, ασφυκτιούμε συνεχώς από τις επιθέσεις στα σώματα και τις συνειδήσεις μας. Από τις τραμπούκες, τα ψιτ και τις απειλές στους δρόμους μέχρι και τα κηρύγματα περί αμβλώσεων και ελληνικού σπέρματος από την Ιερά Σύνοδο και κάθε άλλον σις άντρα “ειδικό”. Κουήρια, γυναίκες, περιθωριοποιημένα είμαστε σε κίνδυνο.

Ωστόσο, ο φεμινισμός και το κουήρ δεν είναι πλέον στις σκιές. Είναι θεσμοθετημένα, είναι εμπορεύσιμα, είναι κουλ. Είτε μέσω του ίντερνετ, είτε μέσω ευρωπαϊκών οδηγιών που συνταγογράφησαν δικαιώματα, την τελευταία δεκαετία τα πράγματα έχουν αλλάξει γρήγορα για πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Από τη μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση και παρουσία στο δρόμο, στο γκέι γάμο και τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Ακόμα, όμως, κι αν αυτή η αφομοίωση κάνει φαινομενικά την ζωή για μερικά απο εμάς πιο υποφερτή αποκλείει εκ νέου τα φτωχότερα, τις τιγκαρισμένες στα ψυ, τα τρανς που δεν έχουν να δώσουν για φυλομετάβαση ή που η μετάβαση που επιθυμούν δεν είναι η “αναμενόμενη”, αυτά που έδιωξαν απ’το σπίτι. Γιατί τα δικαιώματα της δημοκρατίας είναι πάντα για συγκεκριμένα, ενώ παράλληλα δημιουργουν νέες κατηγοριοποιήσεις και τόπους αποκλεισμού. Αυτό είναι και το πρόβλημά της: η αφομοίωση προϋποθέτει ένα σύστημα κανονικότητας που αφομοιώνει στοιχεία που μέχρι πριν ήταν εκτός και ταυτόχρονα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη του όψη, χωρίς το μη-κανονικό, το περιθωριακό, το βρώμικο. Και κάπως έτσι το “γενναιόδωρο” κράτος εδραιώνει τον ρόλο του ως απόλυτου ρυθμιστή των ζωών μας. Για κάθε καινούριο μέλος του μέινστριμ κλαμπ, υπάρχει ένα νέο απόκληρο. Κράτος – cis ετεροπατριαρχία – καπιταλισμός προσπαθούν να αφομοιώσουν τους κουηρ – φεμινιστικούς αγώνες, για να τους καταστήσουν μη επικίνδυνους.

Εμείς, όμως, είμαστε εδώ και δεν έχουμε σκοπό να τους κάνουμε τη χάρη. Ζούμε, ερωτευόμαστε, χορεύουμε, γελάμε δυνατά και φτύνουμε την κανονικότητά τους στα μούτρα. Παίρνουμε πίσω ό,τι μας ανήκει. Αναγγέλουμε τον κόσμο που έχουμε ονειρευτεί. Αυτό έκανε εξάλλου κι ο Ζακ. Γιόρταζοντας την ύπαρξή του και αγωνιζόμενος ενάντια στο στίγμα της οροθετικότητας, μια φωνή για τις ζωές πολλών λοατκια+ ατόμων. Απέναντι, λοιπόν, στους διαχωρισμούς των από τα κάτω προτάσσουμε τη φροντιστικότητα, την αλληλεγγύη και την ενδυνάμωση. Συλλογικοποιούμε και αυτο-οργανώνουμε τις αντιστάσεις μας για να αντεπιτεθούμε στη φρίκη και τον θάνατο. Γιατί ο φόβος της επανάστασης, της εξέγερσης, της λεηλασίας είναι παλιός φόβος της άρχουσας τάξης. Εμείς, όμως, είμαστε η σάρκα και τα οστά αυτού του φόβου και ερχόμαστε από κάτω από το σιντριβάνι.

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΑΣΦΥΞΙΑΣ, ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΘΝΗ – ΚΡΑΤΗ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΕΟΥΜΕΝΟΥΣ, ΤΑ ΑΝΩΜΑΛΑ

Ο ΖΑΚ/ Η ZACKIE OH! ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΑΠΟ ΜΑΣ

ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝΕ ΛΗΣΤΗΣ ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝΕ ΠΡΕΖΑΚΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ZACKIE

ΠΟΡΕΙΑ – ΤΕΤΑΡΤΗ 21/9/2022 – 7μμ

(προσυγέντρωση οδος Γλάδστωνος – 6μμ)

Αναρχική κουήρ φεμινιστική συνέλευση για τον Ζακ

 

Ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση κουηρ-αναρχικού μπλοκ στην πορεία για τον Ζακ/Zackie oh

Είτε μέσω του ίντερνετ, είτε μέσω ευρωπαϊκών εγκυκλίων που συνταγογράφησαν δικαιώματα, την τελευταία δεκαετία τα πράγματα έχουν αλλάξει γρήγορα για πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Από τη μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση και παρουσία στο δρόμο στο γκέι γάμο και την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το κουήρ δεν είναι πλέον στις σκιές ‒το κουήρ είναι θεσμοθετημένο, είναι εμπορεύσιμο, το κουήρ είναι κουλ. Αυτή η αφομοίωση σημαίνει ότι για κάποια από μας η ζωή έχει λιγότερες δυσκολίες. Για πολλά άλλα όχι ‒για τα φτωχότερα, για τα σεξεργατά, τα χρηστά, τα τιγκαρισμένα στα ψυ, τα τρανς που δεν έχουν να δώσουν για φυλομετάβαση ή που η μετάβαση που επιθυμούν δεν είναι η “αναμενόμενη”, αυτά που τα έδιωξαν απ’ το σπίτι. Αυτό είναι και το πρόβλημά της: η αφομοίωση προϋποθέτει ένα σύστημα κανονικότητας που αφομοιώνει στοιχεία που μέχρι πριν ήταν εκτός και ταυτόχρονα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη του όψη, χωρίς το μη-κανονικό, το περιθωριακό, το βρώμικο. Για κάθε καινούριο μέλος του μέινστριμ κλαμπ, υπάρχει ένα νέο απόκληρο.

Η Ομόνοια είναι το μέρος όπου ανασηκώνεται η μύτη του κάθε νοικοκυραίου, όχι μόνο επειδή βρωμάει κάτουρο. Τα χείλη του σουφρώνουν περιφρονητικά στη θέα όλων αυτών ‒των πρεζαίων, των άστεγων, των καφέ και των μαύρων.

Στην Ομόνοια σκότωσαν το Ζακ. Αφεντικά/νοικοκυραίοι, με συνεργούς τις κατασταλτικές αρχές και την πατριαρχική ελληνική κοινωνία που παρακολουθούσε. Η αστική δικαιοσύνη ανέκαθεν εθελοτυφλούσε , κάτι που επιβεβαιώθηκε ξανά στην δίκη του Ζακ. Μια δίκη που ξεκίνησε 2 χρόνια μετά τη δολοφονία και ολοκληρώθηκε ύστερα από 4, με τους μπάτσους Ρουσάκο, Αλεξανδρή, Σεφέρη και Τσομπάνη να αφήνονται ελεύθεροι και τον κοσμηματοπώλη Δημόπουλο και μεσίτη Χορταριά να καταδικάζονται σε 10 χρόνια κάθειρξης,ο πρώτος κατ’οίκον. Μόλις 2 μήνες αργότερα, ενώ το κράτος άφηνε τον Γ. Μιχαηλίδη να αργοπεθαίνει σε απεργία πείνας, ο Χορταριάς αποφυλακίστηκε. Παράλληλα ,την ίδια περίοδο αποφυλακίζεται ο Κορκονέας πρόωρα και αφήνεται ελεύθερος ο Φιλιππίδης.

Τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία τα κανάλια δούλεψαν για να βγάλουν στην επιφάνεια όλη αυτή τη συσσωρευμένη αποστροφή γι’ αυτούς που απειλούν τις περιουσίες, τα ήθη, την αισθητική, τα αθώα τέκνα και τον ύπνο των έντιμων πολιτών. Ο φόβος της επανάστασης, της εξέγερσης, της λεηλασίας είναι παλιός φόβος της άρχουσας τάξης. Εμείς είμαστε η σάρκα και τα οστά αυτού του φόβου και ερχόμαστε από κάτω από το σιντριβάνι.

Στην Ομόνοια δε μας απασχολεί αν έγινε ληστεία. Μας απασχολεί το ότι η ανάγκη των νοικοκυραίων να προφυλάξουν την ιδιοκτησία τους, η πατριαρχία, η καταστολή, η κουηροφοβία και η τοξικοφοβία δολοφόνησαν ένα από τα πολλά συντρόφια μας. Οι τραμπουκισμοί, οι εκφοβισμοί, οι δολοφονίες προς οτιδήποτε πάει κόντρα στα γούστα των «κανονικών» ή/και οι εμφυλοκτονίες είναι στοιχεία της ρουτίνας και της καθημερινότητας. Πρόσφατο παράδειγμα ήταν η δολοφονία του Malte C. όντας τρανς αρρενωπότητα στο pride της Γερμανίας.

Ενάντια σε όλα αυτά εμείς προτάσσουμε την αλληλοβοήθεια , την φροντίδα των εαυτών μας, την μεταξύ μας και τη συλλογική ,το χτίσιμο συμπεριληπτικών σχέσεων και ασφαλών χώρων και νιώσαμε την ανάγκη να καλέσουμε σε ανοιχτή συνέλευση για τον συντονισμό κουηρ αναρχικού μπλοκ για την πορεία στις 21/09 , την Κυριακή 11/09 στις 18.00 στο αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο νομικής.

Συνέλευση για την συγκρότηση κουηρ αναρχικού μπλοκ στην πορεία για τον Ζακ/την Zackie

Κάλεσμα στήριξης μικροφωνικής/πορείας για το βιασμό εργαζόμενης στα Πετράλωνα

Η οργή μας ξεχειλίζει

Τα περιστατικά βιασμών και κακοποιήσεων δεν είναι μεμονωμένα. Συμβαίνουν κάθε μέρα, είτε τα μαθαίνουμε είτε όχι. Συμβαίνουν από άντρες καθημερινούς, πατεράδες, φίλους, γείτονες συναδέλφους, αφεντικά, συζύγους. Συμβαίνουν γιατί η διάχυτη κουλτούρα του βιασμού τους επιτρέπει να επιβάλλονται στα σώματά μας κάθε μέρα μέσα από ανεπιθύμητα σχόλια, βλέμματα, αγγίγματα.

Η κουλτούρα του βιασμού καταπιέζει και πληγώνει τα σώματα και τις ψυχές μας. Ο βιασμός είναι ένα σύστημα ελέγχου και επιβολής σε μη κυρίαρχες έμφυλες ταυτότητες, σε ταυτότητες που δεν εντάσσονται στο cis ετεροκανονικό πλαίσιο. Το κράτος οι δικαστικές αρχές, η αστυνομία, η εκκλησία και τα μμε συγκαλύπτουν και διαιωνίζουν την πατριαρχική βία που δεχόμαστε, προς όφελός τους.

Εμείς όμως είμαστε εδώ. Απέναντι σε όλους αυτούς που κανονικοποιούν τις έμφυλες καταπιέσεις, ενισχύοντας τον σεξισμό και την πατριαρχική βία. Οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί.

Θα μας βρίσκετε απέναντι σας.

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ.

Mικροφωνική και πορεία γειτονιάς Tρίτη 22/6, 6.30μμ Πλατεία Αγ. Αικατερίνης (Κάτω Πετράλωνα)

Φεμινιστά / σύντροφα