poster on war

Here, in Palestine, in Israel, everywhere

War has a thousand faces

Within a prolonged state of emergency and sequential broader systemic crises, the enforcement of generalized war-like conditions is the only way out for those in power to reproduce the capitalist system in a globalized environment. The militaristic management of “internal threats” and social matters, the consecutive inter-dominant war clashes, the constant spread of terror, all make the line between war and peace more and more fluid.

War has acquired a thousand faces and is being conducted in as many levels. Nationalism, racism, sexism, speciesism, and militarism are the elements that comprise and justify it. The exploited and anyone who doesn’t fit in the prevailing norms set by the sovereign classes of the state, the economy, armies and religions, are those at the receiving end.

In Palestine and Israel, the war appears in its familiar and historic brutality: as the bloody outcome of extortion, exploitation and the management of the lives of the oppressed. Lives in the target scope of “smart” killing weapon systems, lives degraded to play the role of “bargaining chips” in global arrangements and materializations of national visions.

However both within “open prisons” and the military control in Gaza and the West Bank, and within the high-tech Israeli metropolises, there are social/class divisions, the sharpening of which by those “below” is the only thing capable of putting an end to the dispersion of death.

And the opposition to it, another thousand

from there…
with the common struggles of people who live in Israel and Palestine against the walls of war and racism, with migration, with the refusal to serve in the military and desertion,

to here…
with the blocking of the war from where it starts, in the military industry and it’s academic think-tanks, in the train tracks and the harbors, with solidarity with migrants, with the fight against militarism, nationalism, patriarchy and speciesism, with the opposition to “our army” and national unity…

war, everywhere, can only be sabotaged with “national treason”

meetings against the war and the peace of those in power

κείμενο/αφίσα για τον πόλεμο

Εδώ και 75 χρόνια, στην ιστορική περιοχή της Παλαιστίνης (η οποία κατοικείται για αιώνες από κοινότητες διαφόρων κοινωνικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών και φυλετικών χαρακτηριστικών) επιβάλλεται ένας κρατικός-καπιταλιστικός σχεδιασμός εξόντωσης, στρατιωτικοποίησης, εκτοπισμών, εγκλεισμού, φτωχοποίησης και εξαθλίωσης. Ένα πείραμα κοινωνικής καθυπόταξης και εκμετάλλευσης, εθνοκρατικών και αποικιοκρατικών «λύσεων», πολεμικών και κατασταλτικών στρατηγικών, καπιταλιστικής ανάπτυξης και λεηλασίας, δογμάτων ασφάλειας, επιτήρησης και ελέγχου.

Η δημιουργία του ισραηλινού κράτους βασίστηκε σε μία μακρά διαδικασία εθνικοποίησης της γης της Παλαιστίνης που προηγήθηκε της ίδρυσής του για τουλάχιστον μισό αιώνα, από τις λεγόμενες «μεγάλες δυνάμεις» της δύσης μέχρι και τον κάθε τοπικό αρχοντίσκο. Το κενό εξουσίας που δημιουργούταν με τη σταδιακή διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας καλυπτόταν με διάφορα σχέδια ίδρυσης νέων εθνών-κρατών, με κυριότερο τη «διακήρυξη Μπάλφουρ» από τη Μ. Βρετανία το 1917, αλλά και με την προώθηση κοινωνικών αυτοματισμών και αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ ντόπιων και έποικων εκείνης της περιόδου. Με την εκμετάλλευση και την καταπίεση των διάφορων κοινοτήτων να περνάει σταδιακά από τους αυτοκρατορικούς φετφάδες στις εθνοκρατικές διακηρύξεις και τους σωβινισμούς τους. Εντωμεταξύ, ο ευρωπαϊκός αντισημιτισμός, με αποκορύφωμα την «τελική λύση» και τα στρατόπεδα εξόντωσης του εθνικοσοσιαλισμού στον Β’ΠΠ, ξεπλύθηκε προωθώντας την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Όπως πάντα η διαδικασία συγκρότησης εθνικού κράτους προϋποθέτει έναν εθνικισμό (στη συγκεκριμένη περίπτωση ονομάζεται σιωνισμός), με βασικά του χαρακτηριστικά την κατασκευή ενός «εθνικού λαού» ως ιδιοκτήτη/πολιτισμένου και ενός «εθνικού εχθρού» ως καταπατητή/βάρβαρου, εποικισμούς εδαφών και κοινωνικός-οικονομικός στραγγαλισμός των «περισσευούμενων», εγκληματοποίηση και ομηρία ολόκληρων κοινωνικών ομάδων, αμείλικτη καταστολή και στρατιωτική ισοπέδωση των κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων και εξεγέρσεων.

Το ισραηλινό κράτος, όντας για δεκαετίες σε μόνιμη κατάσταση πολέμου και «έκτακτης ανάγκης», έχει διαμορφώσει έναν αμιγώς μιλιταριστικό χαρακτήρα στο εσωτερικό του. Ο ισραηλινός στρατιωτικός μηχανισμός (IDF) είναι άρρηκτα συνδεδεμένος όχι μόνο με τα πολιτικά και οικονομικά επιτελεία αλλά και με την καθημερινότητα των «από κάτω» που καλούνται σε πλήρη υπακοή στις εθνοκρατικές εντολές. Ο φόβος, η μόνιμη απειλή, το μίσος των εθνικιστικών λόγων και των «εθνικών κινδύνων» διαχέονται σε κάθε επίπεδο. Όχι μόνο μέσω των συνηθισμένων ιδεολογικών και κρατικών μηχανισμών (κυρίαρχα ΜΜΕ, υπουργεία, σχολεία, χώροι εργασίας) αλλά και μέσω της υποχρεωτικής στράτευσης στον ισραηλινό στρατό όλων των ισραηλινών υπηκόων (ιδιαίτερα για αυτούς/ές με εβραϊκό θρήσκευμα, που υποχρεώνονται σε θητεία διάρκειας 32 μηνών για τους άντρες και 24 μηνών για τις γυναίκες, αμέσως μετά τα 18 έτη), ώστε σε κάθε σπίτι να υπάρχει τουλάχιστον ένας/μία στρατιώτης. Μία ζωή διαρκούς διακινδύνευσης και εκπειθάρχησης, μέσα σε ένα πλαίσιο φιλελεύθερης δημοκρατίας, όπου «όλα είναι ελεύθερα» αρκεί να μην διαταράσσονται οι κυρίαρχες ισορροπίες ενός «έθνους σε άμυνα».

Συγχρόνως, η νομική και κοινωνική αορατοποίηση των παλαιστινιακών πληθυσμών (αλλά και η περιθωριοποίηση των ισραηλινών αράβων που διακρίνονται νομικά από τους ισραηλινούς εβραίους) συνθέτει ένα καθεστώς φυλετικού και θρησκευτικού άπαρτχαϊντ. Από τη μεγαλύτερη «ανοιχτή φυλακή» του κόσμου στη Γάζα, στα αμέτρητα στρατιωτικά checkpoints σε κατοικημένες ζώνες και στο τείχος μήκους 708 χιλιομέτρων στη Δυτική Όχθη, η καθημερινότητα των κατοίκων στα παλαιστινιακά εδάφη είναι σε κάθε επίπεδο αβίωτη. Στην απαγορευμένη μετακίνηση, στην αδύνατη εύρεση εργασίας, στην ανύπαρκτη περίθαλψη, στους διαρκείς εξευτελισμούς, τις συλλήψεις και τα βασανιστήρια από τις ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις. Και πέραν αυτών βέβαια, με τις τοπικές εξουσίες, είτε της Παλαιστινιακής Αρχής είτε της Χαμάς, όχι μόνο να καταστέλλουν τις κοινωνικές-ταξικές ταραχές αλλά και να διασφαλίζουν ότι ποτέ οι αντιστάσεις δεν θα συναντηθούν με εκείνες της απέναντι πλευράς εντός του ισραηλινού κράτους.

Αυτή είναι, εδώ και δεκαετίες, η ειρήνη που «προσφέρεται» στις περιοχές της Παλαιστίνης και του Ισραήλ. Από τις 7 Οκτωβρίου, με αφορμή τις επιθέσεις και τις ομηρίες της Χαμάς στους συνοριακούς εποικισμούς γύρω από τη Γάζα, το ισραηλινό κράτος -υπό τις ευλογίες ή τη βολική ανοχή των δυτικών κρατών- κηρύσσει έναν πόλεμο ολοκληρωτικού τύπου σε ολόκληρη την επικράτεια με επίκεντρο τη Γάζα. Με το πρόσχημα της «πάταξης της τρομοκρατίας», ένας πάνοπλος στρατός ισοπεδώνει σε ζωντανή μετάδοση μία ολόκληρη πυκνοκατοικημένη περιοχή, στα πρότυπα της επιχείρησης «σοκ και δέος» του κράτους των ΗΠΑ στη Βαγδάτη το 2003. Οι δήθεν «χειρουργικές επιχειρήσεις» του IDF εξαναγκάζουν σε εκτοπισμό τα 2,5 εκατομμύρια κατοίκους μίας «ανοιχτής φυλακής» για να οδηγηθούν σε μία άλλου είδους φυλακή προσφύγων. Με όσους/ ες/α παραμένουν εντός της Γάζας να βαφτίζονται ως «συνεργάτες τρομοκρατών» έτσι ώστε να δικαιολογείται η απρόσκοπτη σφαγή τους. Μία ακόμα κρατική θηριωδία βασισμένη στη συλλογική ευθύνη, την εκδίκηση αλλά και τα πρότυπα μίας ακόμα εθνοκάθαρσης προς χάριν της συνεχόμενης «εθνικής ολοκλήρωσης» του ισραηλινού κράτους. Ταυτόχρονα, η Δυτική Όχθη -όπως και τα ισραηλινά εδάφη- μπαίνουν σε μία συνθήκη στρατιωτικής διαχείρισης του «εσωτερικού εχθρού», ώστε να διασφαλιστεί η εθνική συστράτευση, μακριά από κοινωνικές/ταξικές αντιστάσεις, αλλά και από την αλληλεγγύη μεταξύ των «από κάτω» ενάντια σε εθνοθρησκευτικούς διαχωρισμούς.

Το μακελειό στην Παλαιστίνη μπορεί να παρουσιάζεται κυριαρχικά ως «κεραυνός εν αιθρία» αλλά είναι η ωμή εκδήλωση ενός παγκοσμιοποιημένου συστήματος με εναλλασσόμενες κρίσεις και οξείς ενδοκυριαρχικούς ανταγωνισμούς. Ενός συστήματος που βασίζεται στους φυσικοποιημένους μύθους περί γραμμικής ανθρώπινης προόδου, στη χάραξη κατηγοριών που δημιουργούν αποκλεισμούς, αναδεικνύουν τον ανταγωνισμό ως κυρίαρχη κοινωνική αξία, ενώ διαμορφώνουν τους όρους της αξιοβίωτης ζωής και του θανάτου. Ενός συστήματος όπου όλα τα παραπάνω μαθαίνονται, εμπεδώνονται και εκφράζονται με παλιά και νέα πρότυπα ρατσισμού (π.χ. από τον αντι-σημιτισμό έως τον αντι-ισλαμισμό), σεξισμού, κουηρφοβίας (από τον φιλελεύθερο ομοεθνικισμό μέχρι τη πατροπαράδοτη ομοφοβία), σπισισμού και ευρύτερα συστήματα ιεράρχησης της ζωής (στον πόλεμο οξύνονται οι ιεραρχίες και η κλίμακα που μετράει τι αξίζει να ζει και τι όχι *). Ενός συστήματος όπου κάθε είδους πατριωτισμός και εθνικισμός -από την αριστερά ως τη δεξιά, από τον φασισμό και τον ναζισμό ως την alt-right, αναζωπυρώνεται αναπαράγοντας τη φυσικοποίηση των συνόρων, του έθνους, του κράτους, των εθνικών στρατών, του πολέμου. Ενός συστήματος διαρκούς στρατιωτικοποίησης και πολεμικής προετοιμασίας, η οποία νομιμοποιεί τον εαυτό της δημιουργώντας ένα διαρκές κλίμα κινδύνου που σκοπό έχει να θρέφει συνεχώς το φόβο και να παράγει την επιθυμία για ασφάλεια, η οποία δεν είναι ποτέ κάτι άλλο πέρα από περισσότερη καταστολή. Ενός συστήματος του οποίοοι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες καταγράφουν τα τελευταία χρόνια αλλεπάλληλα ιστορικά ρεκόρ, φτάνοντας πέρσι τα 2,25 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ενός σύγχρονου πολέμου των αφεντικών, στον οποίο οι «άμαχοι πληθυσμοί», οι κατοικημένες περιοχές και τα «προσφυγικά/μεταναστευτικά ρεύματα» δεν αποτελούν τις «παράπλευρες απώλειες» ή τις «μεταπολεμικές μοιρασιές» του παρελθόντος αλλά πρωταρχικό στρατιωτικό στόχο.

Στην Παλαιστίνη, το Ισραήλ, στις περιοχές μας και παντού, όπου επιβάλλονται πολεμικά ή ειρηνικά «δόγματα ασφάλειας», η κατασκευή ενός «ασύμμετρου εχθρού» ή ενός «διαρκούς κινδύνου» δεν συνοδεύεται μόνο από ορδές μπάτσων και στρατιωτικών αλλά και από προηγμένα «high-tech» μέσα της πολεμικής βιομηχανίας για τον έλεγχο, την επιτήρηση, την καταστολή και τον θάνατο ολόκληρων κοινωνικών ομάδων. Κρατικά, εταιρικά και ακαδημαϊκά «think tanks», εργοστάσια όπλων, ερευνητικά κέντρα διαμορφώνουν τη ζωή και τον θάνατο των «από κάτω» στις αστυνομοκρατούμενες μητροπόλεις, στα στρατιωτικοποιημένα σύνορα και τα πολεμικά πεδία: «έξυπνα» όπλα, βόμβες, φράχτες, κάμερες, αεροσκάφη, drones, βάσεις δεδομένων από την Αθήνα έως το Τελ-Αβίβ και από το Πεκίνο έως την Ουάσιγκτον. Το ελληνικό κράτος, ο στρατός και η ακαδημαϊκή του κοινότητα αποτελούν ενεργό κομμάτι αυτής της πολεμικής διαδικασίας. Από την αντιμεταναστευτική θανατοπολιτική στα σύνορα και την ενδοχώρα που φτάνει μέχρι και σε ομαδικές δολοφονίες όπως αυτή στα ανοιχτά της Πύλου με εκατοντάδες νεκρούς, μέχρι την έμμεση ή άμεση συμμετοχή σε πολεμικά πεδία, συμπεριλαμβανομένης της Παλαιστίνης. Με τις κοινές πολεμικές ασκήσεις ελληνικού-ισραηλινού στρατού, με τη «στρατηγική συνεργασία» ελληνικούισραηλινού κράτους με αιχμή τις μεσογειακές ΑΟΖ, με την πολιτική στήριξη των ισραηλινών «ειρηνικών επεμβάσεων» με το επίσημο ξέπλυμα της ανθρωποσφαγής ως «αναγκαίου κακού», με την αγορά ισραηλινών εξοπλιστικών συστημάτων και την ισραηλινή εξαγορά ελληνικών εταιρειών της πολεμικής βιομηχανίας.

Ο πόλεμος, παντού, σαμποτάρεται μόνο με «εθνική προδοσία»

Σε πείσμα των εθνικιστικών μονολόγων, των θρησκόληπτων αφηγήσεων και των ρατσιστικών μισαλλοδοξιών, ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών/ταξικών αντιστάσεων και αλληλεγγύης λαμβάνει χώρα στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ, εδώ και δεκαετίες μέχρι και τώρα. Από τις εργατικές απεργίες μέχρι τις κοινωνικές/ταξικές εξεγέρσεις με χαρακτηριστικότερη την Ιντιφάντα στη δεκαετία του ’80. Από τους κοινούς αγώνες και τη συλλογική ζωή των καταπιεζόμενων σε Παλαιστίνη και Ισραήλ μέχρι τις διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στο ισραηλινό τείχος, τους σιωνιστικούς εποικισμούς και τους κοινωνικούς αποκλεισμούς στην Παλαιστίνη. Από τις κοινωνικές/ταξικές αντιστάσεις παλαιστινιακών πληθυσμών ενάντια στις εξουσίες της Παλαιστινιακής Αρχής και της Χαμάς, μέχρι τις αρνήσεις στράτευσης και τις λιποταξίες στον ισραηλινό στρατό. Από τους αγώνες για την αλληλεγγύη και την απελευθέρωση έγκλειστων σε φυλακές και στρατόπεδα μέχρι την εναντίωση στους εποικισμούς και τον εκτοπισμό ντόπιων πληθυσμών. Αυτές και πολλές άλλες πραγματικότητες της καθημερινής ζωής των «από κάτω» ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη κρατών, κεφαλαίου, στρατών, θρησκειών. Ενάντια στην εθνικιστική αφομοίωση των αγώνων τους από κάθε είδους υπαρκτή ή επίδοξη ηγεμονία, κοσμικού ή/και θρησκευτικού τύπου.

Αυτές και πολλές άλλες πραγματικότητες, στις οποίες στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες/α με τις αρνήσεις και την εναντίωσή μας στη «δική μας» εθνική ενότητα και σε κάθε εθνική ενότητα, στον «δικό μας» στρατό και σε κάθε στρατό. Ενάντια στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό, την πατριαρχία, τον σπισισμό και κάθε σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Σαμποτάροντας τον πόλεμο όχι μόνο εκεί όπου εκδηλώνεται αλλά και εκεί από όπου ξεκινάει: στα στρατόπεδα, τα υπουργεία και τα ΜΜΕ, στην πολεμική βιομηχανία και τα ακαδημαϊκά think tank της, στη μεταφορά όπλων σε σιδηροδρομικές γραμμές, σε λιμάνια και οπουδήποτε αλλού. Με αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη σε όσους/ες/α αντιστέκονται στα εμπόλεμα πεδία και τους στρατούς τους αλλά και σε όσους/ες/α εξωθούνται ή επιλέγουν τη μετανάστευση.

Αλληλεγγύη στους «από κάτω» στη Γάζα και στους εκτοπισμένους/μετανάστριες
Αλληλεγγύη στους λιποτάκτες και τις ανυπότακτες του ισραηλινού στρατού και σε κάθε αντιστεκόμενο στη Δυτική Όχθη
Αυτοοργάνωση-Αντίσταση-Αλληλεγγύη ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη κράτους-κεφαλαίου-πατριαρχίας

* Προφανώς, κατά τα κυρίαρχα, η κατηγορία «ζώο» και ο θάνατος μη ανθρώπινων όντων είναι ανάξια λόγου, από την διαρκή αναπαραγωγή της κατηγορίας “ζώο” ως μορφή ύπαρξης για την οποία η άσκηση βίας δεν χρειάζεται ποτέ δικαιολόγηση μέχρι τον πλήρη έλεγχό της ζωής και του θανάτου των μη-ανθρώπινων πληθυσμών, την αντικειμενοποίηση της γης και του καθετί που βρίσκεται πανό της ή μέσα της ως “πόρους”. Χαρακτηριστικές είναι οι αναφορές του Υπουργού Άμυνας του Ισραήλ («Πολεμάμε με ανθρώπινα ζώα και θα πράττουμε αναλόγως») ο οποίος κατά τη διάρκεια του πολέμου που διεξάγεται αυτή τη στιγμή αποκάλεσε τον πληθυσμό στη Παλαιστίνη «ζώα» για να δώσει ηθικό πλεονέκτημα στον στρατό του κράτους του.

Επίσης τα μη ανθρώπινα ζώα στην πολεμική συνθήκη υπόκεινται σε εκ νέου υποτίμηση. “Η καταστροφή των μέσων παραγωγής” σημαίνει μαζικές δολοφονίες στα εκτροφεία. Στα πλαίσια ερήμωσης του πολέμου, η “εγκατάλειψη του ζωικού κεφαλαίου” στα εκτροφεία ή στους ζωολογικούς κήπους συνεπάγεται έλλειψη τροφής και συνθήκες αργής και βασανιστικής εξόντωσης. Αυτά που φροντίζονται σε σπίτια συχνά εγκαταλείπονται επίσης. Οι βομβαρδισμοί των πόλεων και των αγρών αφήνουν χιλιάδες νεκρά μη ανθρώπινα ζώα. Κατά βάση αποκλείονται από μια κίνηση επιβίωσης που αφορά τα ανθρώπινα όντα, δηλαδή τη μετανάστευση και τον εκτοπισμό. Ακόμα πολλές φορές εργαλειοποιούνται από την πολεμική μηχανή (σκύλοι εκπαιδεύονται για εντοπισμό εκρηκτικών, η ακόμα χειρότερα ζώνονται με εκρηκτικά και στέλνονται στον εχθρό).

Συναντήσεις ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

syn.enantia@espiv.net

το κείμενο σε pdf

Κάλεσμα στήριξης μικροφωνικής στα Σεπόλια/Κολωνό

Στηρίζουμε το κάλεσμα για μικροφωνική συγκέντρωση στην πλατεία ορθοδοξίας την Κυριακή 18/12, στις 12μμ:

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΝΑ ΓIΝΟΥΝ ΟΡΓΗ

Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΣΑΡΩΣΕΙ ΚΡΑΤΟΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Το τελευταίο διάστημα εξαιτίας των συνεχόμενων εξελίξεων γύρω από το κύκλωμα βιαστών με ενορχηστρωτή τον Ηλία Μίχο, η ευρύτερη περιοχή των Σεπολίων/ Κολωνού είναι σε αναβρασμό. Από τη πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα βλέπουμε κάθε λογής σκουπίδι -μπάτσους, φασίστες, νοικοκυραίους, media- να εκφέρει λόγο γύρω από το περιστατικό σε μία προσπάθεια ηθικής απόσχισής του από την κατάσταση. Είναι αυτοί που, ενώ αναπαράγουν την πατριαρχία και τις σχέσεις και τις θέσεις που δομεί, είναι οι πρώτοι που θα τρέξουν να λιντσάρουν το θύτη για την διατήρηση του status τους, και φυσικά κανείς τους δε λειτουργεί υποστηρικτικά στο επιζών άτομο και τον περίγυρο του.

1.

Ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε να πυροδοτούνται οι παραπάνω οι αντιδράσεις, στην προκειμένη περίπτωση βλέπουμε μία αναβάθμιση. Βλέπουμε ένα ζήτημα έμφυλης βίας, να ανακατασκευάζεται σε ζήτημα δημόσιας τάξης. Στην κυρίαρχη αφήγηση ο θύτης είναι ένας ακόμη εγκληματίας και το κράτος έρχεται να επιβάλει την τάξη και την “κανονικότητα”, όχι από κάποιο ενδιαφέρον για την προστασία μας, αλλά για τη διαιώνιση του ίδιου και της πατριαρχίας. Κάθε έμφυλη επίθεση –τα παραβιαστικά βλέμματα, τα αγγίγματα χωρίς συναίνεση, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, οι βιασμοί, οι γυναικοκτονίες– αντιμετωπίζονται σαν ξεχωριστά περιστατικά και όχι σαν ένα κομμάτι της πατριαρχικής βίας που δεχόμαστε καθημερινά. Η κρατική διαχείριση των έμφυλων επιθέσεων στρέφεται ανάμεσα στα δίπολα κακοποιός-θύμα, καθώς είναι προορισμένη να συγκαλύπτει όλο το κοινωνικό πολιτικό πλαίσιο των καταπιέσεων που βιώνουμε, και το οποίο η ίδια αναπαράγει. Οι νόμοι τους έχουν να κάνουν με την συνέχιση της επιβολής τους στις ζωές μας και την περίφραξη της όποιας αντίδρασης σε έννομαπλαίσια. Ακόμα και τα προτεινόμενα μέτρα διαχειρίσης της έμφυλης βίας (όπως στον Κολωνό) γίνονται μία προσπάθεια διαιώνισης της πειθάρχησης των από τα κάτω, αυστηροποίησης νόμων, επιμήκυνσης ποινών και καταπάτησης κάθε έννοιας ιδιωτικότητας, ικανοποιώντας τις διαχρονικές επιδιώξεις για τάξη, ασφάλεια και σωφρονισμό (νέος σωφρονιστικός κώδικας). Στο ίδιο πλαίσιο που το κράτος αυτοανακηρύσσεται ως ο μοναδικός διαχειριστής των ζωών και των σωμάτων μας, οποιαδήποτε δράση αυτοπροστασίας, φεμινιστικής αυτοάμυνας και αντιβίας ενάντια στους θύτες μας ποινικοποιείται.

2.

Τα media με υπέρτατο ζήλο να τρέχουν να ”καλύψουν” το ζήτημα. Οι συνεχείς αποκαλύψεις σε συνδυασμό με τον καταιγισμό εικόνων και περιγραφών συνιστούν το πιο ενδιαφέρον αστυνομικό σίριαλ. Όλο και κάτι νέο να σε κρατήσει, ένας ακόμη ύποπτος, μία ακόμη προφυλάκιση, μέχρι να εγκαταλείψουν την υπόθεση και να πάνε σε άλλη σειρά, αυτή της “Κιβωτού του Κόσμου”. Κάθε νέο όνομα, κάθε νέα πληροφορία αποτελεί τροφή για κοινωνικό κανιβαλισμό αλλά και για την ικανοποίηση κάθε αιμοδιψούς μικροαστού για τιμωρία, διαπόμπευση και για την διατήρηση της ηθικής του καθαρότητας. Καθημερινά στιγμιότυπα της ζωής μας, καταστάσεις που έχουν συμβεί σε όλα μας υπερπαράγονται ως προϊόν τηλεθέασης. Έτσι επιδιώκεται σε έναν βαθμό και η αποευαισθητοποίησή μας και η αδρανοποίηση των αντανακλαστικών μας απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, βλέποντας τες καταιγιστικά στα καθεστωτικά είτε σε ειδήσεις είτε σε σίριαλ, προβαλλόμενες με τους δικούς τους όρους. Έτσι και η δημοσιοποίηση φωτογραφιών και στοιχείων των “δραστών”, παρουσιάστηκε-κατασκευάστηκε σαν δημόσιο αίτημα, σαν ζητούμενο για την προστασία του κοινωνικού συνόλου από τους βιαστές. Μία κίνηση που προστατεύει την ακεραιότητα του ίδιου κοινωνικού συνόλου που βρίθει από καθημερινούς τρανσφοβικούς, ομοφοβικούς, σεξιστές, (παρα)βιαστές.

3.

Το ελληνικό έθνος δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς τις σεξιστικές σχέσεις, που αναπαράγονται με αιχμή το δόγμα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Ο θεσμός της πυρηνικής οικογένειας αποτελεί οργανωτικό πεδίο καταπίεσης μέσα από την επιβολή κοινωνικών ρόλων στα μέλη του, κατατάσσοντάς τα έτσι σε συγκεκριμένες θέσεις ιεραρχίας εντός του. Τα σώματα με μήτρα προορίζονται για το ρόλο της μάνας με σκοπό την γέννηση παιδιών και τη μικροαστική διαπαιδαγώγησή τους σε μια προσπάθεια διαιώνισης και διατήρησης της καθαρότητας του έθνους αλλά και για την ικανοποίηση του “άντρα προστάτη”. Ορίζοντάς τες ως σώματα-επικουρικές οντότητες του έθνους και της οικογένειας, σεξουαλικοποιούνται, και ο βιασμός, η κακοποίηση και η εκμετάλλευση της (οικιακής και απλήρωτης) εργασίας τους δικαιολογούνται συστηματικά. Το παιδί, από την άλλη, αποτελεί το κέντρο της πυρηνικής οικογένειας· την ιδιοκτησία και το διακύβευμά της. Στην διασταύρωση της θηλυκότητας και της παιδικότητας, το κορίτσι είναι και προστατευμένο και σεξουαλικοποιημένο, άλλοτε δέχεται όλη την καταπίεση του φύλου του και άλλοτε η κοινωνία σοκάρεται και ξυπνά με κατακραυγές για την παραβίαση της παιδικής του ιερότητας.

4.

Πάνω σε αυτή την κανονικότητα, πάνω σε αυτό το υπόστρωμα των κοινωνικών σχέσεων στον ελλαδικό χώρο, ακόμα και οι εθνικιστικές ομάδες βρίσκουν έδαφος να κάνουν πολιτική και να καταδικάσουν το “τέρας παιδοβιαστή”. Ψαρεύοντας στα θολά νερά του λαϊκού συντηρητισμού οι φασίστες πατάνε στον κυρίαρχο λόγο που θέτει κάθε τέτοιο περιστατικό ως ανήκουστο, εξωκανονικό, άρρωστο, που μόνο «ανώμαλοι και τρελοί» μπορούν να πραγματοποιήσουν. Έτσι, με την παραγωγή του τέρατος-θύτη, στιγματίζεται η αρρώστια, η τρέλα, μετατοπίζεται η ευθύνη σε πραγματικά υποκείμενα που καμία σχέση δεν έχουν με το γεγονός, γίνεται “τέρας” όλο το περιθώριο (φτωχοί, οροθετικά, χρήστες, μετανάστριες).

5.

Για την αναπαραγωγή της έμφυλης/ ελληνικής κανονικότητας και τη συγκάλυψη της έμφυλης συστημικής καταπίεσης, ο συστημικός, δημόσιος λόγος κατασκευάζει την αφήγησή του σε ένα σχήμα εσχατολογικό: Ο θύτης μεταμορφώνεται σε τέρας. Παράγεται και πολλαπλασιάζεται σε πολλούς (απ)ανθρώπους-“τέρατα”και στη συνέχεια βρίσκει το θηλυκό του ισοδύναμο για να αναπαραχθεί ξανά όλος ο πατριαρχικός οχετός περί παραβίασης της “ιερής αποστολής” της μητρότητας. Και έτσι, η όλη δυσαρέσκεια που δεν βρίσκει το κοινωνικό αντίστοιχό της εστιάζει και περιορίζεται στη “μάνα-τέρας”, που προφυλακίζεται.

Στην πραγματικότητα όμως είναι η πατριαρχία, η συγκάλυψη που διαιωνίζουν τις καταπιέσεις μας. Είναι το έθνος, η οικογένεια, το δίπολο των δυο φύλων που δημιουργεί κοινωνικά καθορισμένους ρόλους που υποχρεούμαστε να επιτελούμε. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά ή ιδιαίτερες περιπτώσεις, πρόκειται για οικογενειάρχες, ευυπόληπτους πολίτες, καθημερινούς ανθρώπους που υπηρετούν τα αξιακά αυτού του έθνους. Γι’ αυτό και εμείς επιλέγουμε να προδίδουμε την εθνική τους ενότητα.

Η τερατολογία δεν είναι δικαίωση. Είναι συγκάλυψη και αυτοπροστασία του κράτους και της πατριαρχίας.

Ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, να μην είμαστε μόνα, να μην χρειάζεται να είμαστε γενναίες. Να δημιουργήσουμε χώρους και δομές για την διαχείριση (συλλογικών) τραυμάτων από την πατριαρχία.

Απέναντι στο “σφυρί” του δικαστικού συστήματος και τις φυλακές τους να προτάξουμε την φεμινιστική αντεπίθεση/ αντιβία. Απέναντι στον κατασταλτικό λόγο των δογμάτων ασφαλείας και τους μπάτσους τους να αντιτάξουμε την συλλογική φροντίδα και αλληλεγγύη στα επιζώντα έμφυλης βίας.

αναρχικά κουήρ φεμινιστά ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ,
ΚΥΡΙΑΚΗ 18/12, 12μμ | ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (ΔΡΑΜΑΣ ΚΑΙ ΞΑΝΘΙΠΠΗΣ), ΚΟΛΩΝΟΣ

Αφίσα με τίτλο "Τα δάκρυα να γίνουν οργή, η οργή να σαρώσει κράτοος-κεφάλαιο-πατριαρχία", και μία συντομευμένη εκδοχή του κειμένου, με φόντο μία εικόνα, σε αποχρώσεις του μωβ, όπου η λέξη "patriarchy" είναι σαν κλαδιά με αγκάθα, ριζωμένα στο έδαφος, και 3 άτομα την πιάνουν και την τραβάνε να την ξεριζώσουν.

κείμενο για το ακν που μοιράζεται στην νομική

Το ακν είναι ένας κατειλημμένος πολιτικός χώρος που λειτουργεί πάνω στις αρχές της αντι-ιεραρχίας, της αυτοοργάνωσης και ενάντια σε ρατσισμό, εθνικισμό, σεξισμό, ομοφοβία, τρανσφοβία, κράτος και καπιταλισμό.

Αποφάσεις για τον χώρο λαμβάνονται από τη συνδιαχειριστική συνέλευση των συστεγαζόμενων ομάδων. Για περισσότερες πληροφορίες, για εκδηλώσεις/μπαρ/προβολές ή για ανάγκες πολιτικής στέγασης, στείλτε εδώ: akn@riseup.net.

Ο χώρος στεγάζει κινηματική βιβλιοθήκη, χαριστικό παζάρι ρούχων, ανοίγει ως αναγνωστήριο, και μπορείς να ζητήσεις ή να φτιάξεις μόνο σου καφέ ή τσάι με ελεύθερη συνεισφορά – τα όποια έσοδα καλύπτουν μέρος των απαραίτητων εξόδων λειτουργίας του χώρου.

Ακόμα και κατά κύριο λόγο ο χώρος στεγάζει πολλές συνελεύσεις, πολιτικές εκδηλώσεις, μπαρ, προβολές και λιγότερα λάηβ ή πάρτι, για οικονομική ενίσχυση συνελεύσεων/ανέργων/κινηματικών εκδόσεων/δικαστικά έξοδα κλπ.

Ενδεικτικά, τον τελευταίο χρόνο ο χώρος έχει φιλοξενήσει:

τις ομάδες:

(δ)ιαθεματική· συνέλευση ενάντια στην βιοεξουσία και την κλεισούρα· ΑΚοΝιτο, σολάνουμ· αλάνα· συνέλευση εργαζομένων ανέργων από την πλατεία συντάγματος,

συνελεύσεις των:

Πρωτοβουλία δράσης ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό και τα κατασταλτικά μέτρα· Συνέλευση αλληλεγγύης στους Β. Σταθόπουλο/Δ. Χατζηβασιλειάδη· Συντονιστικό φεμινιστικών, queer συλλογικοτήτων & ατομικοτήτων εν όψει 25ης Νοέμβρη· Πρωτοβουλία ενάντια στο υγειονομικό απαρτχάιντ· Σπίτι των γυναικών για την ενδυνάμωση και την χειραφέτηση· Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στον σεξισμό στα μαχητικά αθλήματα· Ανοιχτή αντιπολεμική συνέλευση αναρχικών· Ανοιχτή συνέλευση Νομικής κατά των ελέγχων· Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών-στριών· Αναρχική κουηρ φεμινιστική συνέλευση για τον Ζακ·

τα θεατρικά:

“Δώσ’ μου ένα φιλάκι” από την Ακτιβιστική Ομάδα Θεάτρου του Καταπιεσμένου και το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων
Σάκκο και Βαντσέτι” (2 φορές!) από τις Τσιριτσάντσουλες και την Άπατρις· και από τις Τσιριτσάντσουλες και τους εκδοτικούς οίκους Ελευθεριακή Κουλτούρα, Ουαπίτι, Πανοπτικόν, Στάσει Εκπίπτοντες, Συγχρονικότητα,

μία νύχτα ποίησης,
κάποια πάρτι, πολλά μπαρ,
μερικά ρεμπέτικα γλέντια,

ένα λάηβ με:

POWERAP girlz (luba luft, lini, karoshi), sci-fi river, 0-100 σειρένε, lunar, bdazzled, και LES ΒΙΑΙΕΣ, από ΑΚόΝιτο·

και πολλές προβολές, συζητήσεις, παρουσιάσεις και εκδηλώσεις, με θεματικές:

τον νέο ποινικό κώδικα· τους αγώνες των γυναικών στη Λατινική Αμερική· την ταινία “Bixa Travesty”· την κατάσταση στη Rojava και το Κουρδιστάν· την (αστική) καλλιέργεια, τις σχέσεις μας με την τροφή και το σχήμα “πόλη-επαρχία” στο οικολογικό· την αναδιάρθρωση της εργασίας, την τηλεργασία και την τηλεκπαίδευση· τις κινητοποιήσεις στη Σαρδηνία ενάντια στον πόλεμο, τον μιλιταρισμό και τον ιμπεριαλισμό· ζητήματα ηλεκτρονικής/ ψηφιακής ασφάλειας· τις θέσεις του πανελλαδικού δικτύου συλλογικοτήτων για την ενέργεια· τη φαρμακοβιομηχανία και τη βιοτεχνολογία· την υπόθεση του φυλακισμένου συντρόφου Χάρη Μαντζουρίδη· την ατζέντα του Ταμείου Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών/ριών· διώξεις και αγωγές ενάντια σε αγωνιστές και δημοσιογράφους· το “When football banned women” και το γυναικείο ποδόσφαιρο· τις καταλήψεις στέγης ως κομμάτι του αντιεξουσιαστικού αγώνα· τις ακροδεξιές οργανώσεις στη μεταχουντική εποχή· τις συνέπειες της ουκρανικής κρίσης και την ελληνική συμμετοχή σ’ αυτήν· το κίνημα κατά της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού για την ευλογιά στα τέλη του 19ου αιώνα στη βικτωριανή Αγγλία και τη θέση της εργατικής τάξης μέσα σε αυτό· τον συνδικαλισμό βάσης και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη· τους αγώνες ενάντια στην κρατική διαχείριση της πανδημίας σε διάφορες χώρες του κόσμου· την κοινωνική αυτοάμυνα, το αντάρτικο και τη στοχοποιηση της κοινωνικής αλληλεγγύης· τον αγώνα ενάντια στην αναδιάρθρωση του ΕΣΥ και την απαλλοτρίωση του σώματος· το βιβλίο “Ιατρική-Πολιτική, μια ανθρωπολογική-φιλοσοφική ματιά στις αντιμαχόμενες θεραπευτικές αντιλήψεις στον σύγχρονο κόσμο”· την εργασία/φοίτηση και το ανταγωνιστικό κίνημα· το ντοκιμαντέρ “Inside Fur”· την ιεροποίηση της επιστήμης· τα pushbacks και τη συνοριακή βία· το ντοκιμαντέρ “Το σχέδιο” και τις πυρκαγιές του 2021 στην Εύβοια.

10 χρόνια τώρα, από τον Οκτώβρη του 2012, το ακν στεγάζει ανάγκες και επιθυμίες συλλογικές, πολιτικές και κοινοτικής συνύπαρξης, και είναι χώρος ανοιχτός προς κινήματα, αγώνες και εγχειρήματα που εναντιώνονται σε ρατσισμό, εθνικισμό, σεξισμό, ομοφοβία, τρανσφοβία, κράτος και καπιταλισμό και οργανώνονται στη βάση της αντιεραρχίας και της αυτοοργάνωσης.

Όταν το πανεπιστήμιο επιχειρηματικοποιείται και περιφράσσεται, όταν ολοένα η οργάνωσή του προσομοιάζει μια εταιρία, και οι χρηματοδοτούμενες έρευνες εξυπηρετούν τον κοινωνικό έλεγχο, το κεφάλαιο, και τον στρατό· όταν η φοίτηση από αόρατη εργασία πάει να μετατραπεί πλήρως σε “υπηρεσία που παρέχεται” με αντίτιμο δίδακτρα· όταν τα φοιτητά χώνονται σε καλούπια μιας γραμμής παραγωγής αποφοίτων, με πειθαρχικά μέτρα παραγωγικότητας όπως ν+2 και διαγραφές· όταν πάνε να καταστείλουν την κάθε αντίσταση βάζοντας κάμερες, τουρνικέ και μπάτσους στις σχολές,
                                                          τότε, ακόμα περισσότερο, τα στέκια και οι καταλήψεις στις σχολές εδαφικοποιούν τις αντιρρήσεις, τις αντιστάσεις, και τους αγώνες μας και κάνουν το πανεπιστήμιο ανοιχτό με έναν τρόπο που πάντα υποσχόταν, αλλά μάλλον ποτέ δεν προοριζόταν να πραγματοποιήσει.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΝΤΟΥΓΡΟΥ
ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ (ΕΠΑΝΑ)ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ,
ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

Νοέμβρης 2022

συνδιαχειριστκή συνέλευση αυτοδιαχειριζόμενου κυλικείου νομικής (ακν)

 

 

 

Θα βρείτε το ακν στο βάθος του προαυλίου της νομικής (είσοδος από Μασσαλίας).
Ο χώρος του προαυλίου και του κυλικείου βρίσκονται σε ισόγειο, είναι προσβάσιμοι με ράμπες, και στο κυλικείο υπάρχει ευρύχωρη, gender-neutral τουαλέτα που διαθέτει βοηθητικά στηρίγματα.
Οι καφέδες και τα τσάγια είναι με ελεύθερη συνεισφορά.

Κείμενο και αφίσα για το βιασμό στο ΑΤ Ομόνοιας στις 11/10 | Πορεία 21/10, 18:00, Μοναστηράκι

Τα μεσάνυχτα της 11ης Οκτώβρη συνέβη ένας ακόμα ομαδικός βιασμός, αυτήν τη φορά εντός του ΑΤ Ομόνοιας, οπου παραδοσιακά και εν τη γενέσει του έχουν συμβεί δεκάδες βασανισμοί και δολοφονίες ντόπιων, τρανς, σεξεργατών και μεταναστ(ρι)ών. Βιαστές ήταν δύο μπάτσοι της ομάδας ΔΙΑΣ, τα ονόματα των οποίων δεν μας είναι ακόμα γνωστα. Έδρασαν απολύτως ανενόχλητοι στα υπόγεια κολαστήρια του τμήματος, με την συγκάλυψη των παρευρισκόμενων μπάτσων. Τα σάπια ΜΜΕ δεν άργησαν να βγάλουν στη φόρα «ανατριχιαστικές» λεπτομέρειες από το περιστατικό, εκθέτοντας την επιζώσα και στιγματίζοντας την με ψυχοφοβικό λόγο. Όλες αυτές οι λεπτομέρεις όχι μόνο προβάλλονται για να γίνουν βορά στο τηλεοπτικό κοινό που μαγνητίζεται από κιτρινισμούς, αλλά και οδηγούν στην πυροδότηση της ανάσυρσης των τραυματικών βιωμάτων μας, ξανά και ξανά. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Θεοδωρικάκος, δεν άργησε να διαβεβαιώσει την κοινωνία για τις προβλεπόμενες πειθαρχικές και ποινικές διαδικασίες που θα επακολουθούσαν, διασφαλίζοντας ότι το κράτος θα λειτουργήσει ως εγγυητής της αποκατάστασης της δικαιοσύνης, αγνοώντας δήθεν ότι οι διορισμένοι «προστάτες» μας, είναι συστηματικοί κακοποιητές. Δρουν μέσα σε όλο αυτό το εγκαθιδρυμένο πλαίσιο αστυνομοκρατίας και δεν διστάζουν να εκτοξεύουν απειλές βιασμών, μιας που ο βιασμός αποτελεί ακόμα ένα μέσο επιβολής εξουσίας και καταστολής μέσα και έξω απ’ τα κελιά. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα λοιπόν που οι βιαστές μπάτσοι είναι ελεύθεροι αυτή τη στιγμή, μιας που αυτή ειναι η «δικαιοσύνη» της δημοκρατίας τους.

Είναι βέβαια σαφές ότι «ο νόμος που ισχύει για όλους» δεν είναι άλλος από αυτόν της πατριαρχίας, που επιβεβαιώνει καθημερινά ότι αυτός που έχει την εξουσία στα χέρια του θα την εκμεταλλευτεί αναλόγως. Ο οποιοσδήποτε απολαμβάνει θέση εξουσίας και ευθύνης, είτε αποκτώντας την μέσω αξιωμάτων, είτε αυτή που του εκχωρείται από τους διάσημους και επιφανείς φίλους του, γνωρίζει πως μπορεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο, ασκώντας εξουσία με όλους τους τρόπους, πάνω στα σώματά μας. Δεν ξεχνάμε την υπόθεση της Ηλιούπολης με τον μπάτσο μαστροπό Δημήτρη Μπουγιούκο, ο οποίος απειλούσε, βίαζε και εξέδιδε κοπέλα από την ηλικία των 16 ετών και οποίος συγκαλύπτεται απροκάλυπτα μέχρι και σήμερα, πλησιάζοντας στην παρέλευση του 18μήνου και με την πιθανότητα να αφεθεί ελέυθερος. Απορίας άξιο δε το ότι ο γνωστός υπερασπιστής βιαστών Αλέξης Κούγιας ανέλαβε τον έναν απ’τους 2 μπάτσους των 800ων ευρώ. Φαίνεται μάλλον οτι οι συγκαλύπτες τους ειναι και χρηματοδότες τους. Ξέρουμε πολύ καλά, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μεμονωμένα περιστατικά, αλλά με συστημική καταπίεση, αυτήν που γεννά η πατριαρχία, το κράτος και το κεφάλαιο, και που εξυπηρετέι το δόγμα «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια».

Θυμόμαστε πολύ καλά όσα έχουν γίνει στο κολαστήριο της Ομόνοιας, από δολοφονίες μεταναστών, κακοποιήσεις παιδιών και ανάπηρων ατόμων, μέχρι σωματεμπορία. Σήμερα γνωστοποιείται και επίσημα και ένας βιασμός από 2 μπάτσους. Αλλά το Τμήμα της Ομόνοιας –όσο κι αν θέλουμε να γίνει στάχτη- δεν είναι παρά μία ακραία μικρογραφία του σάπιου κόσμου στον οποίο ζούμε. Καθημερινά, μαθαίνουμε για έναν ακόμα βιασμό, μία ακόμα γυναικοκτονία, ένα ακόμα κύκλωμα μαστροπείας, όπως στα Σεπόλια, όπου ο μαστροπός Ηλίας Μίχος, βίαζε και εξέδιδε 12χρονο κορίτσι. Η συχνότητα των περιστατικών, η συγκάλυψη των αιτιών που τα αναπαράγουν και η κανονικοποίησή τους πάνε να χωρέσουν την πατριαρχική βία στα όρια μιας λίστας που δεν έχει όρια, μίας ατέλειωτης καταμέτρησης «θυμάτων». Κι εμείς παλεύουμε να συγκρατήσουμε τα ονόματα των δολοφονημένων και τα ονόματα των βιαστών, σε μια καθημερινή και αβάσταχτη προσπάθεια να μην συνηθίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τη βία της πατριαρχίας. Δεν θα ξεχάσουμε τις κρατικές δολοφονίες από τα ένστολα σκουπίδια…του Εμπουκά Μαμασούμπεκ και του Ζακ Κωστόπουλου από τους μπάτσους του ΑΤ Ομόνοιας, αλλά και την εν ψυχρώ δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη και τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου στο Βόλο, που οδήγησε τελικά στο θάνατό του.

Η οργή μας δεν χωράει σε λέξεις. Οι εχθροί μας όμως ναι, γιατί έχουν ονόματα. Ο χώρος που έχουμε κερδίσει μέχρι τώρα δεν μας αρκεί ούτε στο ελάχιστο. Είναι ένα τίποτα μπροστά στον κόσμο που οραματιζόμαστε, αυτόν που θα συνθλίψει το δυσώδες σύστημα στο οποίο γεννηθήκαμε, που με νύχια και με δόντια προσπαθούν να συντηρήσουν οι εξουσιαστές μας. Μέχρι να φτάσουμε στον κόσμο της αυτοοργάνωσης, της αντίστασης και της αλληλεγγύης, σε μια αταξικη κοινωνια χωρίς διαχωρισμούς με βάση το φύλο και την φυλή, έως τον επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων, θα είμαστε εδώ να αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε εξουσία… Για την αναρχία…

ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ TRAFFICKING ΚΥΚΛΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ

ΕΛ(λ)ΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ, ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΩΝ ΚΑΙ ΒΙΑΣΤΩΝ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΚΑΘΕ ΤΜΗΜΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ-ΤΡΑΝΣ-ΦΕΜΙΝΙΣΜΟ

Aνοιχτή συνέλευση για τη διοργάνωση πορείας σχετικά με τον βιασμό από μπάτσους στο ΑΤ Ομόνοιας

Ανάρτηση γιγαντοπανό στη Νομική

Πανό που αναρτήθηκε στη Νομική την πρώτη βδομάδα μαθημάτων από Στέκι Καλιαρντά και (δ)ιαθεματική, ΑΚόΝιτο που στεγάζονται στο ΑΚΝ (Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής).

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΡΙΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΝΑΤΙΝΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.

 

 

 

 

Πορεία για την δολοφονία του Ζακ/της Ζackie Oh!

ΠOΙΑ ΣΩΜΑΤΑ ΧΩΡΑΝΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ;

«Ο 33χρονος Ζακ Κωστόπουλος έχασε τη ζωή του όταν εισέβαλε σε κοσμηματοπωλείο οπλισμένος με μαχαίρι. Δείτε το βίντεο που ακολουθεί και πείτε την άποψή σας. Συμφωνείτε με την αντίδραση του κοσμηματοπώλη;» (ΜΜΕ λίγες ώρες μετά τη δολοφονία της Zackie oh!)

Στην Ομόνοια, στην οδό Γλάδστωνος, πριν 4 χρόνια, νοικοκυραίοι καταστηματάρχες, ο Ευάγγελος Δημόπουλος και ο Αθανάσιος Χορταριάς, σκότωσαν τον Ζακ , με συνεργούς τις κατασταλτικές αρχές, την πατριαρχική ελληνική κοινωνία που παρακολουθούσε άπραγη, τα ΜΜΕ και την πάντα πρόθυμη δικαστική αρχή να αθωώσει ή να αποφυλακίσει άμεσα μπάτσους, βιαστές, δολοφόνους σεξιστές, την ίδια ώρα που τιμωρητικά βασανίζει αγωνιστά σε απεργία πείνας, όπως πρόσφατα τον Γιάννη Μιχαηλίδη.

Στην Ομόνοια, ανασηκώνεται η μύτη του κάθε νοικοκυραίου. Όχι μόνο επειδή βρωμάει κάτουρο. Τα χείλη του σουφρώνουν περιφρονητικά στη θέα των ”πρεζαίων”, των άστεγων, των καφέ και των μαύρων, των οροθετικών, όλων όσων δεν πληρούν τα κυρίαρχα πρότυπα και στέκονται εμπόδιο στην “εθνική ανάπτυξη”, την “αξιοποίηση” της περιουσίας των νοικοκυραίων. Εμπόδιο, στον “εξευγενισμό” και την “αναβάθμιση” του κέντρου της πόλης. Που δε σημαίνει άλλο από την εκμετάλλευση του ανοιχτού χώρου από μαγαζιά κάθε είδους και καταστροφή των λιγοστών ελεύθερων πλατειών, απλησίαστα ενοίκια και εκτοπισμένα κάτοικα, χώροι αποσυνδεδεμένοι απ’ τους ανθρώπους τους. Παράδοση της πόλης στους τουρίστες και στους μπάτσους. Γιατί, ως γνωστόν, κάποιοι πρέπει να ”προστατεύουν” την πόλη απ’ τους παραβατικούς, απ’ τα ανώμαλα κι απ’ όσες αντιστέκονται στο ζόφο. Να τραμπουκίζει, να παρενοχλεί και να ξυλοκοπεί άτομα με φόντο λαμαρίνες εργοταξίων που φέρνουν την ”ανάπτυξη”. Να καταστέλλει κάθε σώμα που δεν χωραει στην πολη τους.

Το “ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας”, η πατριαρχία, ο σεξισμός, η κρατική καταστολή, η κουηροφοβία, η ταξική ανισότητα και η τοξικοφοβία δολοφόνησαν τη Zackie Oh!. Μία ακόμη δολοφονία που δεν έγινε σε κενό τόπο και χρόνο, αλλά σε έναν κόσμο όπου ο κλέφτης, η χρήστρια ουσιών, τα άτομα με ψυ, τα κουηρ, τα μεταναστά, τα ανάπηρα, οι άστεγες, τα σεξεργατά, οι οροθετικές ”μολύνουν” τα εθνικά, cis-ετεροκανονικά, καπιταλιστικά πρότυπα και ορίζονται ως ζωές που περισσεύουν. Μιάσματα μιας τέλειας, αποστειρωμένης κοινωνίας που φθείρουν τη μονομορφία και τη λειτουργικότητά της. Ζωές ανάξιες να βιωθούν. Σώματα που απειλούν την κανονικότητά τους. Γι’ αυτό τα δολοφονούν.

Γι΄αυτό μας δολοφονούν. Και δεν κωλώνουν να το κάνουν απροκάλυπτα στα στενά της Αθήνας ή και στους δρόμους του Μύνστερ όπου ο τρανς αδερφός μας Μalte ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου πριν λίγες εβδομάδες στο Pride της Γερμανίας. Και αμέτρητα άλλα τρανς, χρηστά, άστεγα, σεξεργατά, μεταναστά που δολοφονούνται συνεχώς, χωρίς να γίνονται είδηση γιατί πλήρως πια ξεχασμένα από την κανονικότητα καταλήγουν στα αζήτητα. Άλλα πνίγονται στο αιγαίο ή στους τοίχους ενός σπιτιού και γίνονται η επόμενη είδηση εμφυλοκοτονίας για τα κανάλια τους. Κι εμείς, όλα τα υπόλοιπα, ασφυκτιούμε συνεχώς από τις επιθέσεις στα σώματα και τις συνειδήσεις μας. Από τις τραμπούκες, τα ψιτ και τις απειλές στους δρόμους μέχρι και τα κηρύγματα περί αμβλώσεων και ελληνικού σπέρματος από την Ιερά Σύνοδο και κάθε άλλον σις άντρα “ειδικό”. Κουήρια, γυναίκες, περιθωριοποιημένα είμαστε σε κίνδυνο.

Ωστόσο, ο φεμινισμός και το κουήρ δεν είναι πλέον στις σκιές. Είναι θεσμοθετημένα, είναι εμπορεύσιμα, είναι κουλ. Είτε μέσω του ίντερνετ, είτε μέσω ευρωπαϊκών οδηγιών που συνταγογράφησαν δικαιώματα, την τελευταία δεκαετία τα πράγματα έχουν αλλάξει γρήγορα για πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Από τη μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση και παρουσία στο δρόμο, στο γκέι γάμο και τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Ακόμα, όμως, κι αν αυτή η αφομοίωση κάνει φαινομενικά την ζωή για μερικά απο εμάς πιο υποφερτή αποκλείει εκ νέου τα φτωχότερα, τις τιγκαρισμένες στα ψυ, τα τρανς που δεν έχουν να δώσουν για φυλομετάβαση ή που η μετάβαση που επιθυμούν δεν είναι η “αναμενόμενη”, αυτά που έδιωξαν απ’το σπίτι. Γιατί τα δικαιώματα της δημοκρατίας είναι πάντα για συγκεκριμένα, ενώ παράλληλα δημιουργουν νέες κατηγοριοποιήσεις και τόπους αποκλεισμού. Αυτό είναι και το πρόβλημά της: η αφομοίωση προϋποθέτει ένα σύστημα κανονικότητας που αφομοιώνει στοιχεία που μέχρι πριν ήταν εκτός και ταυτόχρονα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη του όψη, χωρίς το μη-κανονικό, το περιθωριακό, το βρώμικο. Και κάπως έτσι το “γενναιόδωρο” κράτος εδραιώνει τον ρόλο του ως απόλυτου ρυθμιστή των ζωών μας. Για κάθε καινούριο μέλος του μέινστριμ κλαμπ, υπάρχει ένα νέο απόκληρο. Κράτος – cis ετεροπατριαρχία – καπιταλισμός προσπαθούν να αφομοιώσουν τους κουηρ – φεμινιστικούς αγώνες, για να τους καταστήσουν μη επικίνδυνους.

Εμείς, όμως, είμαστε εδώ και δεν έχουμε σκοπό να τους κάνουμε τη χάρη. Ζούμε, ερωτευόμαστε, χορεύουμε, γελάμε δυνατά και φτύνουμε την κανονικότητά τους στα μούτρα. Παίρνουμε πίσω ό,τι μας ανήκει. Αναγγέλουμε τον κόσμο που έχουμε ονειρευτεί. Αυτό έκανε εξάλλου κι ο Ζακ. Γιόρταζοντας την ύπαρξή του και αγωνιζόμενος ενάντια στο στίγμα της οροθετικότητας, μια φωνή για τις ζωές πολλών λοατκια+ ατόμων. Απέναντι, λοιπόν, στους διαχωρισμούς των από τα κάτω προτάσσουμε τη φροντιστικότητα, την αλληλεγγύη και την ενδυνάμωση. Συλλογικοποιούμε και αυτο-οργανώνουμε τις αντιστάσεις μας για να αντεπιτεθούμε στη φρίκη και τον θάνατο. Γιατί ο φόβος της επανάστασης, της εξέγερσης, της λεηλασίας είναι παλιός φόβος της άρχουσας τάξης. Εμείς, όμως, είμαστε η σάρκα και τα οστά αυτού του φόβου και ερχόμαστε από κάτω από το σιντριβάνι.

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΑΣΦΥΞΙΑΣ, ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΘΝΗ – ΚΡΑΤΗ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΕΟΥΜΕΝΟΥΣ, ΤΑ ΑΝΩΜΑΛΑ

Ο ΖΑΚ/ Η ZACKIE OH! ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΑΠΟ ΜΑΣ

ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝΕ ΛΗΣΤΗΣ ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝΕ ΠΡΕΖΑΚΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ZACKIE

ΠΟΡΕΙΑ – ΤΕΤΑΡΤΗ 21/9/2022 – 7μμ

(προσυγέντρωση οδος Γλάδστωνος – 6μμ)

Αναρχική κουήρ φεμινιστική συνέλευση για τον Ζακ

 

Ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση κουηρ-αναρχικού μπλοκ στην πορεία για τον Ζακ/Zackie oh

Είτε μέσω του ίντερνετ, είτε μέσω ευρωπαϊκών εγκυκλίων που συνταγογράφησαν δικαιώματα, την τελευταία δεκαετία τα πράγματα έχουν αλλάξει γρήγορα για πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Από τη μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση και παρουσία στο δρόμο στο γκέι γάμο και την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το κουήρ δεν είναι πλέον στις σκιές ‒το κουήρ είναι θεσμοθετημένο, είναι εμπορεύσιμο, το κουήρ είναι κουλ. Αυτή η αφομοίωση σημαίνει ότι για κάποια από μας η ζωή έχει λιγότερες δυσκολίες. Για πολλά άλλα όχι ‒για τα φτωχότερα, για τα σεξεργατά, τα χρηστά, τα τιγκαρισμένα στα ψυ, τα τρανς που δεν έχουν να δώσουν για φυλομετάβαση ή που η μετάβαση που επιθυμούν δεν είναι η “αναμενόμενη”, αυτά που τα έδιωξαν απ’ το σπίτι. Αυτό είναι και το πρόβλημά της: η αφομοίωση προϋποθέτει ένα σύστημα κανονικότητας που αφομοιώνει στοιχεία που μέχρι πριν ήταν εκτός και ταυτόχρονα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη του όψη, χωρίς το μη-κανονικό, το περιθωριακό, το βρώμικο. Για κάθε καινούριο μέλος του μέινστριμ κλαμπ, υπάρχει ένα νέο απόκληρο.

Η Ομόνοια είναι το μέρος όπου ανασηκώνεται η μύτη του κάθε νοικοκυραίου, όχι μόνο επειδή βρωμάει κάτουρο. Τα χείλη του σουφρώνουν περιφρονητικά στη θέα όλων αυτών ‒των πρεζαίων, των άστεγων, των καφέ και των μαύρων.

Στην Ομόνοια σκότωσαν το Ζακ. Αφεντικά/νοικοκυραίοι, με συνεργούς τις κατασταλτικές αρχές και την πατριαρχική ελληνική κοινωνία που παρακολουθούσε. Η αστική δικαιοσύνη ανέκαθεν εθελοτυφλούσε , κάτι που επιβεβαιώθηκε ξανά στην δίκη του Ζακ. Μια δίκη που ξεκίνησε 2 χρόνια μετά τη δολοφονία και ολοκληρώθηκε ύστερα από 4, με τους μπάτσους Ρουσάκο, Αλεξανδρή, Σεφέρη και Τσομπάνη να αφήνονται ελεύθεροι και τον κοσμηματοπώλη Δημόπουλο και μεσίτη Χορταριά να καταδικάζονται σε 10 χρόνια κάθειρξης,ο πρώτος κατ’οίκον. Μόλις 2 μήνες αργότερα, ενώ το κράτος άφηνε τον Γ. Μιχαηλίδη να αργοπεθαίνει σε απεργία πείνας, ο Χορταριάς αποφυλακίστηκε. Παράλληλα ,την ίδια περίοδο αποφυλακίζεται ο Κορκονέας πρόωρα και αφήνεται ελεύθερος ο Φιλιππίδης.

Τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία τα κανάλια δούλεψαν για να βγάλουν στην επιφάνεια όλη αυτή τη συσσωρευμένη αποστροφή γι’ αυτούς που απειλούν τις περιουσίες, τα ήθη, την αισθητική, τα αθώα τέκνα και τον ύπνο των έντιμων πολιτών. Ο φόβος της επανάστασης, της εξέγερσης, της λεηλασίας είναι παλιός φόβος της άρχουσας τάξης. Εμείς είμαστε η σάρκα και τα οστά αυτού του φόβου και ερχόμαστε από κάτω από το σιντριβάνι.

Στην Ομόνοια δε μας απασχολεί αν έγινε ληστεία. Μας απασχολεί το ότι η ανάγκη των νοικοκυραίων να προφυλάξουν την ιδιοκτησία τους, η πατριαρχία, η καταστολή, η κουηροφοβία και η τοξικοφοβία δολοφόνησαν ένα από τα πολλά συντρόφια μας. Οι τραμπουκισμοί, οι εκφοβισμοί, οι δολοφονίες προς οτιδήποτε πάει κόντρα στα γούστα των «κανονικών» ή/και οι εμφυλοκτονίες είναι στοιχεία της ρουτίνας και της καθημερινότητας. Πρόσφατο παράδειγμα ήταν η δολοφονία του Malte C. όντας τρανς αρρενωπότητα στο pride της Γερμανίας.

Ενάντια σε όλα αυτά εμείς προτάσσουμε την αλληλοβοήθεια , την φροντίδα των εαυτών μας, την μεταξύ μας και τη συλλογική ,το χτίσιμο συμπεριληπτικών σχέσεων και ασφαλών χώρων και νιώσαμε την ανάγκη να καλέσουμε σε ανοιχτή συνέλευση για τον συντονισμό κουηρ αναρχικού μπλοκ για την πορεία στις 21/09 , την Κυριακή 11/09 στις 18.00 στο αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο νομικής.

Συνέλευση για την συγκρότηση κουηρ αναρχικού μπλοκ στην πορεία για τον Ζακ/την Zackie

Ανώμαλο διημεράκι – κείμενο χαρακτηριστικών

Καλώς ήρθατε στο ανώμαλο διημεράκι!

Σε αυτό το κειμενάκι παραθέτουμε τα πολιτικά χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να έχουν αυτές οι μέρες.

Θα θέλαμε η διασκέδασή μας να είναι και μία αντίσταση στην αποστείρωση του κέντρου και το “καθάρισμα” των σχολών.
Θα θέλαμε να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα στον χώρο όπου όλα τα σώματα να νιώθουν καλοδεχούμενα, όλα τα φύλα και σεξουαλικότητες να χωρούν και να βολεύονται, κάθε έμφυλη ή έκφυλη έκφραση να βρίσκει τον χώρο της ή να μπορεί να τον φανταστεί.

Γι’ αυτό, για να έχουμε μια όμορφη βραδιά χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις, χρειάζεται να μας νοιάζει και να μας αφορά αυτό που συμβαίνει. Δεν θα ανεχτούμε καμία μορφή επιθετικής συμπεριφοράς. Τρανσφοβικές, ομοφοβικές, σεξιστικές, ρατσιστικές, τοξικοφοβικές, αναπηροφοβικές, σπισιστικές προσβολές-παρενοχλήσεις-ματσίλες-καβγάδες και λοιπά σχετικά προϊόντα του ρατσιστικού πατριαρχικού καπιταλισμού θα οδηγήσουν αδιαπραγμάτευτα σε απομάκρυνση από το χώρο.

Αν και έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι να πάψουμε να χρειαζόμαστε αυτά τα disclaimers, ας προσπαθήσουμε όλα μαζί να είμαστε μια εικόνα από εκείνο το μέλλον.

Καλά να περάσουμε!

*Σε περίπτωση που κάποιο άτομο σας παρενοχλήσει, σας προσβάλλει ή σας κάνει να νιώσετε άβολα μπορείτε να απευθυνθείτε στα άτομα πίσω από το μπαρ, ή στα άτομα με τα χρωματιστά/φωσφοριζέ βραχιολάκια.
**Ο χώρος του προαυλίου, του στεκιού και του κυλικείου βρίσκεται σε ισόγειο και είναι προσβάσιμος με ράμπες και στο κυλικείο υπάρχει ευρύχωρη, gender-neutral τουαλέτα που διαθέτει βοηθητικά στηρίγματα.
***Με πρόταγμα-στόχο μία λιγότερη βίαιη σχέση με την τροφή, θα θέλαμε η εκδήλωση να είναι vegan space. Δηλαδή να μην φέρετε μαζί σας μη-βίγκαν φαγητό/ποτό. Θα έχουμε εμείς διάφορα βιγκαν σνακς.
****Τα πίρσινγκς και τα ταττού θα είναι με ελεύθερη συνεισφορά. Θα γίνεται ενημέρωση για το κόστος των υλικών. Το μπαρ θα λειτουργήσει με ελεύθερη συνεισφορά την Παρασκευή και προτεινόμενη το Σάββατο. Τα έσοδα θα διατεθούν για τα έξοδα της εκδήλωσης, την οικονομική ενίσχυση των καλλιτεχνών και για ιατρικά έξοδα τρανς και κουηρ ατόμων.
***** Μας έχουν κουράσει οι κάμερες που μας καταγράφουν και μας φακελώνουν ή ανεβάζουν τις φάτσες μας χωρίς τον έλεγχο ή την συγκατάθεσή μας. Προστατεύουμε τους χώρους και τα παρευρισκόμενα και δεν τραβάμε φωτογραφίες ή βίντεο. Ένα άτομο της συνδιοργάνωσης θα τραβήξει λίγες φωτογραφίες (χωρίς να φαίνονται πρόσωπα) για αρχείο.

κειμενο.χαρακτηριστικα.διημερακι.pdf

Ανώμαλο διημεράκι (Παρασκευή 1 και Σάββατο 2 Ιουλίου 2022)

Μόλις τελείωσε ο μήνας του πράηντ, μήνας που συχνά διχάζει τις αναρχοκουηρ ψυχούλες μας.

Παζαρεύουμε:

– Το θεσμικό πράηντ είναι μία καπιταλιστική αφομοίωση. Είναι χάινεκεν και μπακάρντι, δήμος αθηναίων και ωνάσης, είναι μονοθεματικό, έχει ροζ μπάτσους, και όταν τελειώνει γυρίζουμε στη ντουλάπα μας.
– Μα είναι ακόμα ριζοσπαστικό, είναι ακόμα ενδυναμωτικό και πρόστυχο να παρελαύνουν πούστρες και τρανς στην Σταδίου!
– Μπορούμε να συμμετέχουμε στο πράηντ αλλά υπονομεύοντάς το, αποπλανώντας το, μολύνοντάς το με τα δικά μας περιεχόμενα.

Ίσως να μας έχουν κουράσει λίγο αυτές οι φάσεις-αντιφάσεις, ίσως να φανερώνουν μια αμηχανία μπροστά σε κάτι που μας ξεπερνάει.

Σε καμία περίπτωση δεν έχουν εκλείψει η ομοφοβία και (ειδικά) η τρανσφοβία, θα ήταν όμως δύσκολο να πούμε ότι τα τελευταία χρόνια τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ.

Έχουν κατοχυρωθεί δικαιώματα, μας βλέπουμε πιο συχνά στους δρόμους και στο νετφλιξ, είναι πια περισσότερο ταμπού οι πιο κραυγαλέες σκουπιδιές στον mainstream λόγο.

Όσο καίγεται ο κώλος μας, παίρνει φωτιά ο αγώνας μας.

Όταν ο Μπακογιάννης μας δίνει τις ευλογίες του, το πασοκ κάνει rebrand τον ήλιο του σε ουράνιο τόξο (true story) και τα lgbt σύμβολα πωλούνται στα tiger, ποια είμαστε; τι φουντώνει τη φωτιά;

Κουήρ!

Τι είναι κουήρ; πονεμένη τσούλα/ λεξούλα και αυτή. Οι μεγάλες μάγισσες του κουήρ θα σου ψιθυρίσουν ότι το κουήρ δεν είναι πολιτική ταυτοτήτων, δεν είναι το άθροισμα του λ, του ο, του α, του τ, του κ, του ι, ούτε μάρκα σε μπλούζες είναι, δεν μπορείς να το φορέσεις. Είναι αυτό το ανώμαλο που πάει κόντρα στη νόρμα, λένε, αυτό που πάντα διαφεύγει, λένε, αυτό που κινείται στο όριο, το ανείπωτο, το αχαρτογράφητο. Χώνεται σε καταλήψεις, μπάχαλα, δημιουργεί ρωγμές στην σισετεροκανονικότητα του αναρχικού χώρου, διαχέεται στα πάρτι, τα αράγματα, τις φιλίες, στο σεξ. Δεν είναι ουσιαστικό, είναι ρήμα: κουηρεύω, δεν “είμαι” κουήρ. Οι αναρχοκουήρ ψυχούλες μας ακόμα λυσσάνε με επιθυμία για ελευθερία, καύλα, κοινότητα που τα στόματά μας δεν μπορούν να αρθρώσουν ακριβώς.

Τι θα κάνουμε με όλα αυτά;

Ε, δεν ξέρουμε. Εμείς πάντως θα κάνουμε αυτό το κουήρ διημεράκι.

Για να γνωριστούμε, να συζητήσουμε, να συναντηθούμε και να περάσουμε καλά, να εξαπλώσουμε την χαρούμενη ατμόσφαιρα των καταλήψεών μας, και να κουηρέψουμε και λίγο την νομική!

Καλιαρντά, (δ)ιαθεματική & ατομικότητες

https://www.kinimatorama.net/event/138405

https://www.kinimatorama.net/event/138406